Ο εμφύλιος διχασμός του 1948, γέννησε την Ομόνοια και μαζί το μεγάλο ντέρμπι του κυπριακού ποδοσφαίρου. ΑΠΟΕΛ εναντίον Ομόνοιας ή Ομόνοια εναντίον ΑΠΟΕΛ. Το ντέρμπι «αιωνίων»! Κάποιοι «χλευάζουν» με το επιχείρημα «αν είναι αυτό ντέρμπι αιωνίων, τότε το Old Firm, ανάμεσα στη Σέλτικ και τη Ρέιντζερς που γεννήθηκε το 1888, τι είναι;», αλλά κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι το ματς που μαγνητίζει τον περισσότερο κόσμο στο νησί μας. Η Ομόνοια γεννήθηκε μέσα… απ’ το ΑΠΟΕΛ, ενώ η αντιπαλότητα θέριεψε λόγω και των πολιτικών πεποιθήσεων που αντιπροσωπεύει η κάθε ομάδα. Για τον κύριο όγκο των οπαδών τους, είναι κάτι περισσότερο από μία ποδοσφαιρική αναμέτρηση.

Στη σύγχρονη εποχή το λευκωσιάτικο ντέρμπι πήρε… φωτιά φανατισμού και «προσωποποιήθηκε» ακόμη περισσότερο, χάρις στον Κώστα Μαλέκο, τον Γιώργο Βακουφτσή, τον Γιώργο Εφραίμ, τον Στάθη Αλωνεύτη, τον Κωνσταντίνο Μακρίδη… Παλαιότερα, μεγάλο θόρυβο προκάλεσε κι «Ράμπο» Γιώργο Χριστοδούλου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ήταν η πρώτη μετεγγραφή από τους πράσινους στους γαλαζοκίτρινους έναντι 80 χιλιάδων λιρών! Πολλά λεφτά για την εποχή…

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος, όμως, που άλλαξε τον ρουν στην ιστορία των ντέρμπι της Λευκωσίας, αυτός δεν είναι άλλος από τον Ανδρέα Χριστοδούλου Πάκκο! Οι νεαρότεροι, ενδεχομένως να μην έχουν ξανακούσει τ’ όνομά του. Για τους (πολύ) παλαιότερους, ο Πάκκος ήταν… ένας άλλος Πελέ, ένας διαφορετικός Μαραντόνα, ο Μέσι κι ο Ρονάλντο του σήμερα! Άλλο να καταγράφεις κι άλλο να το ακούς με τ’ αυτιά σου… Δεκάδες ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1960 ισχυρίζονται ότι τέτοιος ποδοσφαιριστής δεν έχει ξαναγεννηθεί!

Ένας από τους πιο αγνούς και ρομαντικούς ποδοσφαιρόφιλους στον τόπο μας, ο πάντοτε μετρημένος ακόμη και στην τελευταία του λέξη, ο βραβευμένος ποιητής και λογοτέχνης, ο αείμνηστος Μιχάλης Πασιαρδής, όταν ρωτήθηκε μεταξύ και σοβαρού και αστείου «αν το ταλέντο του Πάκκου θα μπορούσε να συγκριθεί με το ταλέντο του Μαραντόνα», είχε ξεστομίσει το αδιανόητο: «Μα ποιος Μαραντόνα ρε κουμπάρε;». «Δυστυχώς δεν υπάρχουν βίντεο για να διαπιστωθεί σήμερα η ποδοσφαιρική μαγεία του Πάκκου», πρόσθεσε ο ποιητής των στοχασμών που ύμνησε όσο ελάχιστοι το ποδόσφαιρο.

Μέρα που είναι (για όσους το έχουν ξεχάσει, έχουμε ντέρμπι σήμερα…), ο γεννηθείς το 1942, Ανδρέας Χριστοδούλου, μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στον ΕΑΣ Αγίου Δομετίου. Αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα μαθητής ακόμη στο Δημοτικό. Ήταν τότε που «βαφτίστηκε» Πάκκος, λόγω των χαρακτηριστικών του που έμοιαζαν με τον Χρυσόστομο Ιωαννίδη Πάκκο, ο οποίος αγωνίστηκε στον ΑΠΟΕΛ στη δεκαετία του 1930.

Ο σύγχρονος Πάκκος μεταπήδησε στην Ομόνοια το 1957 (έναντι ενός ποδηλάτου «Ρατζ» αξίας 16 λιρών) όταν ο μεγάλος δάσκαλος για τους πράσινους, ο Γερμανός Καρλ Βίγκλερ άρχισε να χτίζει τη ομάδα που μετέπειτα αναδείχθηκε αήττητη πρωταθλήτρια το 1961 (κεντρική φωτό) με προπονητή τον Τσακμάκοφ. Σχολιάζοντας εκείνη την ομάδα ο ίδιος ο Πάκκος (καθήμενος δεύτερος από δεξιά) είχε πει ότι ήταν «δώσμου χίλια μάτια να τη δω»! Κι επειδή ξεχώριζε σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα, ο Παναθηναϊκός τον πήρε δανεικό σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ για ένα μήνα περίπου. Κάπως έτσι είχε αρχίσει να χτίζεται η μετεγγραφή του στον Παναθηναϊκό. Έγινε πραγματικότητα στις 19 Φεβρουαρίου 1965.

Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε στην Ομόνοια 1500 λίρες, ενώ ο παίκτης έβαλε στην τσέπη άλλες 800 λίρες. Ο Χριστοδούλου (έτσι τον αποκαλούσαν περισσότερο στην Ελλάδα) πρόλαβε να αγωνιστεί σε έξι ματς της σεζόν 1964-65, να πετύχει τρία τέρματα και να αναδειχθεί πρωταθλητής Ελλάδας με τους «τριφυλλοφόρους»! Όπως είχε αναφέρει στην σειρά ντοκιμαντέρ αθλητικού περιεχομένου του ΡΙΚ, στον Γιώργο Μελετίου, τόσο πολύ είχαν ενθουσιαστεί οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που μετά από ένα ματς τον περίμεναν έξω από τη «Λεωφόρο», τον σήκωσαν στους ώμους και φώναζαν «Μακάριος – Μακάριος!».

Το ποδοσφαιρικό ταλέντο περίσσευε στον Ανδρέα Χριστοδούλου Πάκκο, όχι όμως, και η πρέπουσα αθλητική ζωή. Κάθε άλλο… Για την ακρίβεια, διακρίθηκε εξίσου και στην εξωγηπεδική ζωή. Δεν ήταν ο ποδοσφαιριστής της σκληρής προπόνησης, δεν ήταν ο ποδοσφαιριστής της πειθαρχίας, δεν ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να κατανοήσει το μέγεθος του ποδοσφαιρικού του ταλέντου. Γι’ αυτό και το 1966 «προτίμησε» να επιστρέψει στην Κύπρο.

Στη σεζόν 1965-66, πάντως, δεν κατέγραψε συμμετοχή στον Παναθηναϊκό. Σε αντίθεση με αυτόπτες μάρτυρες που έλεγαν ότι ήταν… βασικός στον Ιππόδρομο και στις χαρτοπαικτικές λέσχες.

Το πρώτο πολύκροτο σίριαλ μετεγγραφής

Η επιστροφή του Πάκκου στην Κύπρου, ήταν το πρώτο πολύκροτο σίριαλ μετεγγραφής Κύπριου ποδοσφαιριστή. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «η Ομόνοια προσφέρθηκε να μου ανοίξει καθαριστήριο, αλλά κάτι είχε σπάσει μέσα μου…». Μιλώντας στο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μελετίου, εξήγησε: «Οι αιχμές από κύκλους της Ομόνοιας για την απόδοσή μου πριν φύγω για τον Παναθηναϊκό, με είχαν πικράνει. Λέχθηκε ότι είχα μειωμένη απόδοση για τα λεφτά.

Προκαλώ οποιονδήποτε, ο οποίος μου έχει δώσει λεφτά να το καταγγείλει! Με κούρασαν αυτά τα πράγματα. Κι έτσι πήρα την τελεσίδική απόφαση να αλλάξω ομάδα». Στη γωνία περίμεναν κι άλλες μεγάλες ποδοσφαιρικές και… πολιτικές ομάδες. Συναντήθηκα με τον υπουργό Εσωτερικών, Πολύκαρπο Γιαωρκάτζιη, ο οποίος με παρότρυνε να πάω στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών -τότε- Σπύρος Κυπριανού και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήθελε να με πάρει στον Απόλλωνα… Μόνος μου αποφάσισα να πάω στον ΑΠΟΕΛ, επειδή ήταν μια ομάδα ισότιμη με την Ομόνοια. Πήρα τότε 1800 λίρες».

Η Ομόνοια προσέφυγε στην αθλητική δικαιοσύνη και κατήγγειλε τον ποδοσφαιριστή, ο οποίος τιμωρήθηκε με διετή αποκλεισμό. Ο Πάκκος, με τη βοήθεια του ΑΠΟΕΛ, έκανε έφεση και δικαιώθηκε επτά μήνες αργότερα. Η «προδοσία» για τους οπαδούς της Ομόνοιας, ολοκληρώθηκε. «Ο πρώτος παίκτης της Ομόνοιας στον ΑΠΟΕΛ. Ήταν μια έκρηξη για το ποδόσφαιρο. Σαν να φύγει ο φίλος μου ο Κατσουρίδης από το ΑΚΕΛ και να πάει στον ΔΗΣΥ!», παρομοίασε την μετεγγραφή του, σε δηλώσεις του το 2006 και πρόσθεσε: «Ο κόσμος ήταν πολύ φανατισμένος. Εγώ ήμουν δημοκρατικός άνθρωπος. Εγώ δεν αισθανόμουν ότι έκαμα προδοσία. Ήταν μια στιγμή που δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει άνθρωπος. Εγώ το ξεπέρασα λόγω της προσωπικότητάς μου μέσα στο γήπεδο».

«Έβαλα βαμβάκι στ’ αυτιά μου για να μην ακούω τις αποδοκιμασίες»!

Στις 10 Μαρτίου 1968, ο Ανδρέας Χριστοδούλου Πάκκος, φορώντας τη στολή του ΑΠΟΕΛ, έπρεπε να αντιμετωπίσει την ομάδα που τον ανέδειξε, την Ομόνοια. Το πρώτο επίσημο ντέρμπι «αιωνίων» μετά το πολύκροτο σίριαλ Πάκκου. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο, ενώ η ατμόσφαιρα μύριζε ένταση. «Ήμουν αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό μου.

Έπρεπε, όμως, να αποδώσω καλά για να δικαιολογήσω τη μετεγγραφή μου, να δικαιολογήσω το όνομά μου. Έβαλα βαμβάκι μέσα στ’ αυτιά μου για να μην ακούω τις αποδοκιμασίες των οπαδών της Ομόνοιας. Στο ζέσταμα έκανα ένα σουτ και η μπάλα πέρασε ψηλά άουτ. Οι αποδοκιμασίες ήταν εκκωφαντικές. Σούταρα άλλη μια φορά έξω και οι αποδοκιμασίες ήταν λιγότερες. Έκανα σκόπιμα πέντε-έξι σουτ έξω και ο κάπως ο κόσμος ξεθύμανε…».

Ο Πάκκος ήταν βαρόμετρο στην αναμέτρηση της 10ης Μαρτίου 1968. Ο ΑΠΟΕΛ «δεν ενθύμισεν το παλαιόν ξεκάρφωτον συγκρότημα των ηττών και των ισοπαλιών», όπως έγραφαν την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες. Πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας του επί της Ομόνοιας με 6-2. Δύο τέρματα για τους νικητές πέτυχε ο Καντζηλιέρης (Νικάκην), δύο ο Αντωνιάδης και δύο ο Πάκκος!

Το πρόσωπο της αναμέτρησης, δήλωσε ότι είχε ανάμεικτα συναισθήματα: «Όταν το σκορ διευρύνθηκε και η κερκίδα της Ομόνοιας άρχισε να αδειάζει, ένοιωσα παράξενα. Από τη μια ήμουν ευτυχισμένος και από την άλλη έκλαιγα. Μόνο ένας ηθοποιός θα μπορούσε να παίξει το ρόλο μου εκείνη την ημέρα και να αντέξει». Στη φωτογραφία πάνω, ο Πάκκος ανάμεσα στους Δήμο Κωνσταντίνου της ΕΝΠ και Σωτήρη Καϊάφα.

«Η Ομόνοια πρώτη αγάπη και ο ΑΠΟΕΛ η φιλενάδα»!

Τρία χρόνια στον ΑΠΟΕΛ, ο Ανδρέας Χριστοδούλου κέρδισε δύο τίτλους κυπέλλου. Το 1968 και το 1969. Κατά διαβολική σύμπτωση, η τελευταία του εμφάνιση στα γήπεδα, ήταν στον τελικό του 1969, στις 29 Ιουνίου με αντίπαλο την Ομόνοια (1-0).

Κρέμασε τα παπούτσια σε ηλικία 27 χρονών! Τα φώτα έσβησαν για μια σημαίνουσα ποδοσφαιρική προσωπικότητα που με… δική της ομολογία δεν αγάπησε πραγματικά το ποδόσφαιρο. «Χωρίς υπερβολή, δεν μιλώ εγωιστικά, αλλά μπορούσα να παίξω σε οποιαδήποτε ομάδα του κόσμου!», είναι η κατά τα άλλα «σοκαριστική» αναφορά για το ταλέντο του στο ντοκιμαντέρ του ΡΙΚ και πρόσθεσε: «Οι επιπολαιότητες και τα πάθη μου, δεν μού επέτρεψαν να είμαι ένας καλά προπονημένος παίκτης, ένας δυνατός αθλητής.

Πλήρωσα για τα πάθη μου. Το πάθος μου ήταν τα άλογα και τα χαρτιά… Ο,τιδήποτε έκαμα, το έκαμα εναντίον του Πάκκου και κανενός άλλου. Κέρδισα λεφτά από το ποδόσφαιρο, αλλά τα σπατάλησα όλα». Όταν τον ρωτάνε για τα αισθήματα που τρέφει για τις ομάδες που έπαιξε στην Κύπρο, η απάντηση είναι ενδεικτική του χαρακτήρα του: «Η Ομόνοια είναι η πρώτη μου αγάπη και ο ΑΠΟΕΛ η φιλενάδα μου»!

Πηγή >>