Ο ΑΠΟΕΛ βρίσκεται μεν στην κορυφή της βαθμολογίας και δείχνει ικανός να παλέψει μέχρι τέλους για την επιστροφή στον τίτλο, όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μια σεζόν δεν κρίνεται ούτε στις δέκα, ούτε στις δεκαπέντε αγωνιστικές. Αν οι γαλαζοκίτρινοι θέλουν να αντέξουν στον μαραθώνιο, θα χρειαστούν μεγαλύτερο εύρος επιλογών και ουσιαστική συμβολή από περισσότερους ποδοσφαιριστές, όχι μόνο από τους 6-7 που τραβούν αυτή τη στιγμή το κουπί.

Το ζητούμενο για τον ΑΠΟΕΛ είναι το πραγματικό βάθος στο ρόστερ. Μπορεί φέτος να μην υπάρχουν ευρωπαϊκές υποχρεώσεις -κάτι που αποτελεί πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες ομάδες- ωστόσο καμία ομάδα δεν στέφθηκε πρωταθλήτρια ποντάροντας σε περιορισμένο αριθμό παικτών. Ορισμένα στελέχη μοιάζουν αναντικατάστατα, όμως η ομάδα οφείλει να είναι έτοιμη για το σενάριο που θα τους στερηθεί σε κάποιο κρίσιμο παιχνίδι, είτε λόγω τραυματισμού είτε λόγω τιμωριών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αμυντική γραμμή. Η τετράδα Μπρόρσον, Λαΐφης, Σταφυλίδης και Νανού έχει καθιερωθεί και δύσκολα «σπάει», όμως το ερώτημα είναι τι συμβαίνει αν λείψει ένας εξ αυτών. Υπάρχει, για παράδειγμα, ξεκάθαρη λύση πίσω από τον Σταφυλίδη στο αριστερό άκρο; Μπορεί ο Μιρ να καλύψει με συνέπεια το κενό του; Ποια είναι η επόμενη επιλογή για το δεξί άκρο πίσω από τον Νανού, πέραν του Σατσιά που λογίζεται ως εναλλακτική λύση; Και στο κέντρο της άμυνας, η «δεξαμενή» ποιοτικών επιλογών είναι περιορισμένη, με τον προπονητή να στρέφεται κυρίως στους νεαρούς και στον Αντωνίου όταν χρειαστεί.

Λίγο πιο μπροστά, στη μεσαία γραμμή, η εικόνα είναι κάπως καλύτερη, καθώς υπάρχει μεγαλύτερη γκάμα. Ωστόσο, και πάλι ξεχωρίζουν σαφώς κάποια «κλειδιά». Ο Ντάλσιο είναι ο πλέον χαρακτηριστικός: κανείς από τον πάγκο δεν διαθέτει το ίδιο πακέτο χαρακτηριστικών και ποιότητας. Αντίστοιχα, ούτε ο Μάγερ μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα, τόσο σε δημιουργία όσο και σε ρυθμό.

Από τη μέση και μπροστά, οι Κόρμπου και Σωτηρίου αποτελούν βασικούς πυλώνες στο επιθετικό παιχνίδι. Είναι λογικό ο Ρικάρντο Σα Πίντο (ή ο εκάστοτε Γκαρσία της ανάλυσης) να στηρίζεται περισσότερο σε αυτούς που «κουμπώνουν» καλύτερα στο πλάνο του, όμως δεν γίνεται όλη η χρονιά να στηριχθεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο «κορμό».

Κάποια στιγμή θα προκύψουν απουσίες. Εκεί θα φανεί πόσο πραγματικά έτοιμοι είναι οι λεγόμενοι «αναπληρωματικοί» να βγουν μπροστά και να καλύψουν τα κενά. Παίκτες όπως οι Ντράζιτς και Διαμαντάκος έχουν δώσει κατά καιρούς λύσεις ερχόμενοι από τον πάγκο, αλλά αυτό πρέπει να γίνει πιο συστηματικά και όχι σποραδικά. Όσο περισσότερες αξιόπιστες επιλογές έχει στη διάθεσή του ο προπονητής, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες ο ΑΠΟΕΛ να αντέξει στην πίεση και να διατηρηθεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Παράλληλα, όταν χρησιμοποιούνται συνεχώς οι ίδιοι παίκτες, η φθορά είναι αναπόφευκτη. Η σωματική καταπόνηση αργά ή γρήγορα μεταφράζεται σε πτώση απόδοσης και αυξημένο κίνδυνο τραυματισμών, ειδικά όσο πλησιάζουμε προς το δεύτερο μισό της σεζόν, όπου κάθε αγωνιστική αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα. Συνεπώς, η σωστή διαχείριση και αξιοποίηση όλου του ρόστερ δεν είναι απλώς μια πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση για να μείνει ο ΑΠΟΕΛ ψηλά μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος.

Μέσα σε όλα αυτά, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και η παράμετρος του χειμερινού μεταγραφικού παραθύρου. Ήδη έχει γίνει σαφές σε ποιες θέσεις απαιτείται ενίσχυση, με την άμυνα να αποτελεί τη ζώνη με τις μεγαλύτερες ανάγκες. Οι κινήσεις που θα γίνουν τον Γενάρη, αν φυσικά αρθεί το εμπάργκο, θα πρέπει να προσθέσουν ουσία και όχι απλώς αριθμό, προσφέροντας το «κάτι παραπάνω» σε ποιότητα και ανταγωνισμό. Αν ο ΑΠΟΕΛ καταφέρει να αυξήσει το βάθος του και να αναβαθμίσει τις εναλλακτικές του, τότε θα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες όχι απλώς να παραμείνει στη μάχη του τίτλου, αλλά και να κόψει πρώτος το νήμα.