Τρεις εβδομάδες δουλειάς για να αλλάξει τι; Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα μετά την εμφάνιση του ΑΠΟΕΛ απέναντι στη Νέα Σαλαμίνα. Η υπόσχεση του Νίκου Παπαδόπουλου πως μετά τη διακοπή η ομάδα θα παρουσιαζόταν «πολύ, πολύ καλύτερη» απέχει, τουλάχιστον με βάση όσα είδαμε στο ΓΣΠ, από την αγωνιστική πραγματικότητα.

Το 2-1, με τον Ντάλσιο να λυτρώνει τους γαλαζοκίτρινους στο 90΄+1, πρόσθεσε τρεις βαθμούς, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι. Απέναντι σε αντίπαλο χαμηλότερης δυναμικότητας, με την υποστήριξη του κόσμου του, ο ΑΠΟΕΛ όφειλε να παρουσιάσει περισσότερα. Κυρίως, να δείξει πως αξιοποίησε ουσιαστικά τον χρόνο που είχε.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Ο Λημνιός βγήκε μπροστά

Άλλωστε, οι εννέα από τους έντεκα βασικούς δεν είχαν διεθνείς υποχρεώσεις. Ο Παπαδόπουλος διέθετε, επομένως, τις προϋποθέσεις για να δουλέψει σε βάθος τις αγωνιστικές αδυναμίες. Κι όμως, η ομάδα εξακολουθεί να στερείται της απαιτούμενης ταχύτητας στην ανάπτυξη, οι αυτοματισμοί δεν βγαίνουν και οι συνεργασίες στο τελευταίο τρίτο παραμένουν προβληματικές. Η κυκλοφορία συχνά καθυστερεί, οι κινήσεις χωρίς την μπάλα δεν προσφέρουν τις αναγκαίες επιλογές και η επιθετική λειτουργία εξαρτάται υπερβολικά από ατομικές ενέργειες.

Δεν πρόκειται για καταδίκη της προσπάθειας, αμφισβήτηση των δυνατοτήτων του συνόλου ή της προοπτικής. Είναι, όμως, εύλογη απαίτηση να αρχίσει να φαίνεται στο γήπεδο η δουλειά των προπονήσεων. Διότι η βελτίωση δεν πιστοποιείται με υποσχέσεις ούτε αποκλειστικά από το αποτέλεσμα.

Και στην Πάφο την ερχόμενη Δευτέρα (με τον Λαΐφη να επιστρέφει), απέναντι σε σαφώς ισχυρότερο αντίπαλο, τα περιθώρια για ανάλογη εμφάνιση στενεύουν επικίνδυνα.

Πηγή >>