Η πορεία του ΑΠΟΕΛ με 1-3 από την ΑΕΚ, 6-0 την ΑΕΛ και 1-2 από την Ανόρθωση μοιάζει με καρδιογράφημα. Μια εναλλαγή συναισθημάτων, με την οποία ο απαιτητικός κόσμος του δεν μπορεί να συμβιβαστεί.

Ειδικά φέτος που είναι και τα 100χρονα, η κουβέντα πολλές φορές ξεφεύγει. Τόσο πολύ που είναι λες και κάποιοι δεν έμαθαν τίποτα από το πώς έφτασε ο σύλλογος της Λευκωσίας να χρωστά δεκάδες εκατομμύρια…

Βρισκόμαστε λοιπόν σε περίοδο που οι γαλαζοκίτρινοι δεν μπορούν να αγοράζουν και κυρίως να διώχνουν όποιον θέλουν αβασάνιστα. Επομένως, το έργο των Βρύζα και Παπαδόπουλου στη στελέχωση του ρόστερ δεν ήταν ό,τι πιο εύκολο. Αν έγιναν λάθη; Ασφαλώς και έγιναν. Και στις τρεις γραμμές.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Πράσινο φως για συμφωνία – Τα επόμενα βήματα

Αν όμως μία ομάδα θέλει πραγματικά να χτίσει, χρειάζεται να πιστέψει αληθινά στο πλάνο της. Κάτι που πολλές φορές συνοδεύεται με πολύ πόνο και πάντα επιτάσσει υπομονή, επιμονή και αντοχή. Ίσως αυτό ακριβώς να είχε υπ’ όψιν του ο Χάρης Φωτίου, όταν δήλωνε στις 7 του περασμένου Ιουλίου: «Η διοίκηση έχει πολύ μεγάλη υπομονή, ο προπονητής θα στηριχτεί όποιο κι αν είναι το κλίμα».

Στον Λεβαδειακό πίστεψαν στον Παπαδόπουλο και τον περίμεναν καιρό να «φτιάξει» την ομάδα, η οποία στη συνέχεια κέρδισε το χειροκρότημα της κοινής ελληνικής ποδοσφαιρικής γνώμης. Το εύλογο ερώτημα είναι αν ο ΑΠΟΕΛ έχει τα ίδια αποθέματα υπομονής και, ως εκ τούτου, όσα δήλωσε ο πρόεδρός του δεν ήταν έπεα πτερόεντα.

Πηγή >>