Οι χαρακιές στο κορμί του ΑΠΟΕΛ, δεν είναι πια λεπτές. Είναι βαθιές, ορατές και –το κυριότερο– αθροιστικές. Τραυματισμοί, τιμωρίες, επιλογές που δεν «βγήκαν» και ρόστερ που από το καλοκαίρι φώναζε πως στερείται ποιότητας για υψηλούς στόχους, συνθέτουν σκηνικό που πλέον δεν κρύβεται. Τα αγωνιστικά προβλήματα δεν ήρθαν απλώς να προστεθούν. Ήρθαν να πιέσουν μέχρι θραύσης.

Οι αποδοκιμασίες μετά το 1-1 με την Ομόνοια Αραδίππου δεν ήταν ξέσπασμα στιγμής. Ήταν συσσωρευμένη αντίδραση. Αντανάκλαση όσων προηγήθηκαν και όσων δεν διορθώθηκαν. Ούτε το άκαρπο 0-0 με την ΕΝΥ, ούτε η νίκη με τον Ακρίτα στο 90’+2 (2-1), λειτούργησαν ως προειδοποίηση. Κι όμως, μιλάμε για παιχνίδια στο ΓΣΠ, εκεί όπου παραδοσιακά ο ΑΠΟΕΛ έβρισκε στήριγμα και ώθηση.

Η εικόνα δεν αλλάζει εδώ και τρεις μήνες. Η ομάδα βαδίζει –και συχνά παραπατά– χωρίς καθαρό προσανατολισμό. Με εξαίρεση το 2-0 επί του Άρη, δεν υπήρξε άλλο παιχνίδι που να κέρδισε πραγματικά το χειροκρότημα. Και το μήνυμα από την κερκίδα είναι σαφές: ο κόσμος απομακρύνεται. Προχθές, στο ΓΣΠ, δεν βρέθηκαν ούτε 3.000 φίλοι της ομάδας. Ένας αριθμός που λέει περισσότερα από κάθε στατιστικό.

Ο Πάμπλο Γκαρσία μίλησε για έλλειψη προσωπικότητας. Το είπε ωμά, χωρίς περιστροφές. Μια προσωπικότητα που, όπως σημείωσε, δεν αγοράζεται από φαρμακείο. Η ατάκα έγινε τίτλος, αλλά το περιεχόμενο είναι βαθύτερο. Ο ΑΠΟΕΛ δείχνει ομάδα χωρίς σταθερό σημείο αναφοράς, χωρίς παίκτες που να τραβούν μπροστά όταν το παιχνίδι στραβώνει.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Το ποσό πώλησης του Κόρμπου, το νέο του σχεδιασμού και ο Κβιλιτάια

Και κάπως έτσι, η συζήτηση ξεφεύγει από το αποτέλεσμα της Παρασκευής. Αγγίζει τον πυρήνα. Τι είναι φέτος ο ΑΠΟΕΛ, τι μπορεί να υποστηρίξει με τα δεδομένα του και –κυρίως– πώς θα διαχειριστεί μια σεζόν που γλιστρά σε επικίνδυνες ισορροπίες. Το πρόβλημα δεν είναι ένα παιχνίδι. Είναι η διάρκεια. Και αυτή, τον απομακρύνει από τους στόχους του.

Πηγή >>