Από το παιχνίδι της 6ης αγωνιστικής στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» απέναντι στην Ομόνοια Αραδίππου, εκεί όπου ο ΑΠΟΕΛ κράτησε για τελευταία φορά το μηδέν παθητικό, έχουν περάσει δύο μήνες γεμάτοι προειδοποιητικά σημάδια.

Έκτοτε, οι γαλαζοκίτρινοι έδωσαν έξι αναμετρήσεις και δέχθηκαν εννέα τέρματα: μέσος όρος 1,5 γκολ ανά παιχνίδι. Αριθμός που δεν αποτελεί απλή στατιστική υποσημείωση, αλλά ένδειξη βαθύτερης αγωνιστικής ανισορροπίας.

Διαβάστε επίσης: Νούμερο ένα ποιος;

Διότι όταν μία ομάδα τέτοιου επιπέδου χρειάζεται δύο γκολ για να φτάσει σε κάθε νίκη, η πίεση μεταφέρεται διαρκώς στους επιθετικούς, οι οποίοι καλούνται να «σβήνουν» τα αμυντικά κενά. Το αποτέλεσμα; Η συνολική εικόνα της ομάδας να βαραίνει, η αυτοπεποίθηση να φθείρεται και η βαθμολογική συγκομιδή να υποχωρεί. Δεν είναι τυχαίο πως από την 7η αγωνιστική και μετά, ο ΑΠΟΕΛ έχασε 11 από τους 18 διαθέσιμους βαθμούς, πληρώνοντας την αδυναμία να ελέγξει τον χώρο μπροστά από την άμυνά του και τις στιγμές έλλειψης συγκέντρωσης.

Το κυριακάτικο ντέρμπι με τον Άρη αποτελεί, δίχως αμφιβολία, πιο απαιτητική δοκιμασία για μια άμυνα που δέχεται σταθερά γκολ και τώρα καλείται να σταθεί απέναντι στην παραγωγικότερη επιθετική γραμμή του πρωταθλήματος. Το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: αν ο ΑΠΟΕΛ δεν περιορίσει άμεσα τις αμυντικές «διαρροές», η πίεση για ανατροπές και… διπλά γκολ δεν θα σταματήσει να τον κυνηγά.

Πηγή >>