Ο αποκλεισμός από τον τελικό του κυπέλλου δεν πρόσθεσε απλά και μόνο άλλη μία πληγή στη σεζόν του ΑΠΟΕΛ. Την ολοκλήρωσε. Οι γαλαζοκίτρινοι έμειναν νωρίς μακριά από τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, πέρασαν μήνες μεταξύ πέμπτης και έκτης θέσης, έψαχναν διαδρομή προς την Ευρώπη μέσα από υπολογισμούς και πλέον βλέπουν και την τελευταία πόρτα να κλείνει. Αργά και βασανιστικά…

Για δεύτερη διαδοχική σεζόν, η απουσία από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ μοιάζει το επικρατέστερο σενάριο. Για τον ΑΠΟΕΛ αυτό δεν είναι μικρή απώλεια. Είναι χτύπημα στο ταμείο, στο κύρος, στην επόμενη μέρα. Μία ομάδα που έμαθε να μετρά τη δύναμή της και μέσα από την ευρωπαϊκή παρουσία, βρίσκεται ξανά μπροστά σε καλοκαίρι πίεσης. Το οικονομικό κρέμεται πάνω από τον σύλλογο και τον απειλεί. Οι ανάγκες τρέχουν, τα περιθώρια στενεύουν και κάθε χαμένη ευρωπαϊκή διαδρομή μεγαλώνει το βάρος.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Το ταβάνι μιας ομάδας στο πιο κρίσιμο βράδυ

Την ίδια ώρα, αρκετοί ποδοσφαιριστές δεν έδωσαν όσα απαιτούσε η φανέλα. Άλλοι χάθηκαν στη μετριότητα, άλλοι δεν δικαίωσαν την εμπιστοσύνη, άλλοι πέρασαν χωρίς να αφήσουν ουσιαστικό αποτύπωμα. Μετριότητα…

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Ζημιά €5,6 εκατ., μείωση υποχρεώσεων στα €39 εκατ. και έντονη πίεση από το αγωνιστικό κόστος

Ο προπονητής προσπαθεί, αλλά η ομάδα δεν βρήκε ποτέ σταθερό βηματισμό. Σε κρίσιμα σημεία λύγισε, σε μεγάλα βράδια δεν στάθηκε στο ύψος της, σε αγώνες που ζητούσαν αντίδραση έβγαλε περισσότερες αμφιβολίες παρά απαντήσεις. Και ο Γκαρσία, ομολογουμένως, δεν εξέλιξε το σύνολο…

Και μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος έμεινε εκεί. Στήριξε, ακολούθησε, άντεξε πίκρες που για τον ΑΠΟΕΛ βαραίνουν διπλά. Τώρα, περιμένει αποφάσεις, γενναία αξιολόγηση και σχέδιο που να πατά στη γη. Γιατί η χρονιά δεν απέτυχε σε ένα μέτωπο.
Απέτυχε παντού, με τον τέως πρόεδρο να φέρει βαριές ευθύνες.

Πηγή >>