Πέρασαν 439 μέρες για να ξαναδεί το όνομά του γραμμένα στους σκόρερ. Πέρασε σχεδόν ενάμιση χρόνος για να θυμηθεί –και να θυμίσει– τι μπορεί να δώσει. Ο Μαρκίνιος σκόραρε ξανά. Το ημερολόγιο έγραφε 10 Νοεμβρίου 2024, το ΓΣΠ είχε μόλις ζήσει το 4-0 επί της ΑΕΛ και ο Βραζιλιάνος είχε βάλει τη σφραγίδα του με δύο γκολ. Έκτοτε, σιωπή. Μέχρι το βράδυ απέναντι στην Ομόνοια Αραδίππου.

Άνοιξε το σκορ, πνίγηκε στις αγκαλιές, έδειξε ανακουφισμένος. Ήταν ένα γκολ που έμοιαζε λυτρωτικό, προσωπικά. Όχι όμως και καθοριστικό για τον ΑΠΟΕΛ. Γιατί η ισοφάριση στις καθυστερήσεις ήρθε να θυμίσει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται σε μία φάση. Και πως η επιστροφή σε νικηφόρα τροχιά της ομάδας του, απαιτεί περισσότερα.

Ο Μαρκίνιος, μετά από καιρό, είχε θετικό πρόσημο. Κινήθηκε με ένταση, ζήτησε μπάλα, πήρε πρωτοβουλίες. Δεν ήταν ματς-δήλωση, ούτε εμφάνιση που αλλάζει επίπεδο. Ήταν όμως παρουσία που έδειξε διάθεση και συμμετοχή. Κάτι που έλειψε. Και κάτι που ο ΑΠΟΕΛ έχει ανάγκη να δει με συνέχεια.

Γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή. Ο 28χρονος εξτρέμ εδώ και πάρα πολλούς μήνες δεν αποδίδει όσα περίμενε ο σύλλογος όταν επένδυσε πάνω του. Τα νούμερα δεν τον δικαιώνουν, η εικόνα του δεν πείθει και ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του. Σε ομάδα που ψάχνει σταθερές, ρυθμό και λύσεις από τα άκρα, ο Μαρκίνιος δεν μπορεί να μένει στην αφάνεια.

Διαβάστε επίσης: Σκόραρε με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ κόντρα στην Μπαρτσελόνα και χθες του… κάρφωσε μαχαίρι!

Το γκολ απέναντι στην Ομόνοια Αραδίππου ήταν μια υπενθύμιση. Όχι δικαίωση. Η μπάλα βρήκε ξανά δίχτυα από το πόδι του Βραζιλιάνου, αλλά το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: ήταν η αρχή ή απλώς μια παρένθεση;

Πηγή >>