Την περασμένη Κυριακή, ο ΑΠΟΕΛ με τη νίκη επί του Άρη (2-0) έδειχνε να επιστρέφει δυνατά στη μάχη της διάκρισης και της -μαθηματικής έστω- διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Μέσα σε έξι μέρες όμως, η εικόνα γκρεμίστηκε με το 0-0 απέναντι στη Freedom24 Krasava ΕΝΥ, αποτέλεσμα που επανέφερε αμφισβήτηση και γέμισε με απογοήτευση τον κόσμο.

Οι γαλαζοκίτρινοι ήταν αγνώριστοι σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Έβγαλαν ξανά στην επιφάνεια σοβαρές αδυναμίες, δεν είχαν ένταση, δεν είχαν καθαρό μυαλό, ούτε ποδοσφαιρική προσωπικότητα απέναντι σε νεοφώτιστο αντίπαλο του δεύτερου γκρουπ. Λογικό, λοιπόν, να ξεσηκωθούν διαμαρτυρίες από την κερκίδα και να επικρατεί πλέον ένα κλίμα δυσπιστίας -ίσως για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό τη φετινή σεζόν- προς όλο το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα.

Η ισοπαλία δεν ήταν απλώς μια «κακή παρένθεση», αλλά απόρροια της εμφάνισης. Οι απουσίες των Πιέρου Σωτηρίου και Μαξ Μάγιερ, αλλά και σε μικρότερο βαθμό του Ντάλσιο, έπαιξαν τον ρόλο τους. Ο Κούτσακος έχει δείξει πως μπορεί να κάνει τη διαφορά, όμως ακόμη δεν διαθέτει την εμπειρία και την σταθερότητα του Σωτηρίου. Ο Αμπάγκνα, από την πλευρά του, χρειάζεται ξεκάθαρα χρόνο για να επανέλθει πλήρως.

Η απουσία βασικών ποδοσφαιριστών δεν αποτελεί δικαιολογία, επηρεάζει όμως αναμφίβολα την απόδοση, ειδικά όταν οι θέσεις που μένουν «γυμνές» είναι κομβικές και περισσότερες από μία. Όπως σωστά επεσήμανε ο Πάμπλο Γκαρσία, «αυτοί που παίζουν όταν υπάρχουν απουσίες, πρέπει να δίνουν περισσότερα». Όταν αυτό δεν συμβαίνει στον βαθμό που απαιτεί ο προπονητής, τότε ούτε οι βαθμοί έρχονται, ούτε η ηρεμία.

Για το ΑΠΟΕΛ, αυτό το μάθημα έγινε πλέον πιο ξεκάθαρο από ποτέ.