Πάνε χρόνια – και όχι λίγα – από τότε που ΑΠΟΕΛ και Ομόνοια ξεκινούσαν μαζί με καθαρό πρόσημο, ρυθμό και προοπτική. Το άλλοτε αυτονόητο έγινε σπάνιο: εναλλαγές, παρατάσεις κρίσεων, σεζόν που έμοιαζαν να διορθώνονται εκ των υστέρων. Η φετινή αρχή, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μοιάζει διαφορετική. Και οι δύο δείχνουν ομάδα με κεφαλαίο «Ο»: τάξη στα μετόπισθεν, ρεαλισμό στη δημιουργία, διαχείριση ρυθμού που σε προηγούμενα χρόνια έλειπε. Πότε από τον έναν, πότε από τον άλλον, πότε και από τους δύο!

Αμφότερες οι ομάδες, δεν υφαίνουν… ποδοσφαιρικά παραμύθια. Παράγουν όμως σταθερά πράγματα: καλύτερες αποστάσεις, καθαρό πλάνο κατοχής και μετάβασης, λιγότερα αβίαστα λάθη στα κρίσιμα λεπτά. Ο ΑΠΟΕΛ, με πιο σφιχτή οικονομική γραμμή, δείχνει ότι ξαναβρίσκει μέταλλο χωρίς υπερβολές. Η Ομόνοια, με μεγαλύτερη ελαστικότητα στο ρόστερ, εμφανίζει συνέπεια και αυτογνωσία. Κυρίως, δείχνουν να ξέρουν τι θέλουν από κάθε παιχνίδι – ακόμη κι όταν το επίπεδο θεάματος δεν είναι υψηλό.

Δεν βγάζουμε τίτλους τον Οκτώβριο. Έξι αγωνιστικές είναι μόνο το 1/6 της διαδρομής και ο δρόμος θα γεμίσει τραυματισμούς, πίεση, μικρές κρίσεις και αβεβαιότητα. Το ζητούμενο τώρα δεν είναι να εντυπωσιάσουν, αλλά να αντέξουν: να κρατήσουν τον τόνο χαμηλά, να προστατεύσουν τον κορμό, να διαχειριστούν το rotation, να κερδίσουν πάλι τις λεπτομέρειες και να δείξουν αντίδραση στα δύσκολα.

Το πρόγραμμα θα σκληρύνει, οι ισορροπίες θα δοκιμαστούν, τα λάθη θα πληρώνονται ακριβά. Εκεί θα φανεί ποιος μεγαλώνει. Αν αυτό γίνει συνήθεια, τότε η Λευκωσία θα αποκτήσει πραγματικούς πρωταγωνιστές, όχι κατά… δήλωση, αλλά κατά πράξη. Εκεί κρίνονται οι (όλοι) μεγάλοι — και εκεί θα κριθούν.

Πηγή >>