Ο επίλογος της φετινής αγωνιστικής περιόδου γράφτηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο για τον ΑΠΟΕΛ. Μπορεί το αγωνιστικό κομμάτι να περνά πλέον σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην τεράστια ανάγκη εξεύρεσης μόνιμης λύσης, ώστε η εταιρεία να περάσει σε ένα πραγματικά επαγγελματικό μοντέλο λειτουργίας, με διαφάνεια, σωστή οργάνωση και ουσιαστική αναβάθμιση, ωστόσο η ιστορία εξακολουθεί να γράφεται μέσα στoν αγωνιστικό χώρο.

Και εκεί η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Ο ΑΠΟΕΛ δεν κατέρρευσε μόνο οικονομικά, αλλά και αγωνιστικά. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως οι μεγαλύτερες ευθύνες βαραίνουν ανθρώπους που δεν έπρεπε ποτέ να διαχειρίζονται ποδοσφαιρικά ζητήματα. Ούτε ο προπονητής μπορεί να χρεωθεί την κατάσταση, ούτε οι ποδοσφαιριστές. Οι περισσότεροι έδειξαν μέχρι εκεί που μπορούσαν, μέχρι εκεί που επέτρεπαν οι δυνατότητες και οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν.

Παρόλα αυτά, τα ονόματα τους θα καταγραφούν σε έναν από τους πιο τραγικούς επιλόγους στην ιστορία του συλλόγου, με εξαίρεση βεβαίως τους Λαΐφη, Πιέρο Σωτηρίου, 2-3 ξένους και τους νεαρούς Κύπριους ποδοσφαιριστές που αποτέλεσαν τη μοναδική φωτεινή παρουσία.

Οι αριθμοί άλλωστε αποτυπώνουν με σκληρό τρόπο την κατάρρευση. Ο ΑΠΟΕΛ ολοκλήρωσε τη σεζόν με τέσσερις διαδοχικές ήττες, χωρίς καν να καταφέρει να σκοράρει απέναντι σε Άρη, Απόλλωνα, Ομόνοια και Πάφο.

Για να βρει κανείς ανάλογη εικόνα, θα πρέπει να επιστρέψει στην περίοδο 2020/21, την εποχή της πανδημίας, όταν η οικονομική κατάρρευση βρισκόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη, αλλά ελάχιστοι ήταν διατεθειμένοι να αντικρίσουν την πραγματικότητα. Τότε ο ΑΠΟΕΛ είχε καταγράψει επίσης τέσσερις συνεχόμενες ήττες απέναντι σε Ομόνοια, Καρμιώτισσα, ΕΝΠ και Δόξα.

Η διαφορά είναι πως σήμερα πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αυταπάτες. Ο ΑΠΟΕΛ καλείται να πάρει αποφάσεις επιβίωσης και να αλλάξει ριζικά πορεία.