Στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της σεζόν για τον ΑΠΟΕΛ, η ομάδα εμφανίστηκε αποδυναμωμένη και με περιορισμένα όπλα για να διεκδικήσει τον τίτλο. Είχε την ευκαιρία να κερδίσει μια αποσυντονισμένη Πάφο και να μειώσει τη διαφορά από την πρωτοπόρο Ομόνοια στο -9, να φωνάξει «παρών» και να δείξει ότι παραμένει στο κόλπο για την κορυφή. Αντί αυτού, έφυγε με την ήττα, αποχαιρετώντας ουσιαστικά τη μάχη για τον τίτλο.

Η ομάδα έδειξε ότι μπορεί να είναι ανταγωνιστική σε κάποια παιχνίδια, αλλά είναι αδύνατο να σταθεροποιηθεί σε υψηλό επίπεδο και να χτίσει νικηφόρο σερί. Το ρόστερ είναι σαφώς ελλιπές και υποδεέστερο σε σχέση με τις απαιτήσεις για την κατάκτηση του τίτλου. Ο Γκαρσία προσπαθεί με όσα μέσα διαθέτει, αλλά δεν είναι αρκετά. Ζήτησε τέσσερις προσθήκες, αλλά πήρε μόλις μία, τον Ντέγκενεκ, αφού η μόνη άλλη αλλαγή ήταν η αντικατάσταση του Κόρμπου από τον Μαντσίνι. Επιπλέον, η ομάδα έχει πληγεί από τραυματισμούς και την έλλειψη βασικών ποδοσφαιριστών. Στον αγώνα με την Πάφο δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής οι νέοι παίκτες, ενώ ο Κόρμπου είχε αποχωρήσει. Επομένως, τα δεδομένα ήταν ακόμα πιο δύσκολα.

Όταν η Πάφος προηγήθηκε, ο Γκαρσία γύρισε στον πάγκο για να αλλάξει τα δεδομένα, αλλά δεν υπήρχε λύση. Οι δύο τελευταίες αλλαγές έγιναν στο 90+5′, όταν όλα είχαν κριθεί.

Στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ κάθονταν οι Χριστοδούλου, Μίχος, Αντωνίου, Μαϊόλι, Διαμαντάκος, Ντάλσιο, Πουρσαϊτίδης, Άπια, Μέουρερ και Γιαννακού. Σε απλή μετάφραση δεν υπήρχε καμία ουσιαστική δυνατότητα για να αλλάξουν τα δεδομένα από τον πάγκο.