Η δεύτερη προεδρική περίοδος του Πρόδρομου Πετρίδη στον ΑΠΟΕΛ, μετρά πλέον πάρα πολλά χρόνια. Από τον Δεκέμβριο του 2013. Αρκετά για να κριθεί με καθαρό μυαλό και χωρίς υπεκφυγές. Κατέγραψε ευρωπαϊκές υπερβάσεις, τίτλους, αλλά και οικονομικές αποφάσεις που σήμερα βαραίνουν ασφυκτικά τον σύλλογο. Η ισορροπία χάθηκε εδώ και καιρό. Και το βράδυ της Κυριακής, στο ΓΣΠ, έγινε θόρυβος.

Η έκρηξη μετά την ήττα από την ΑΕΚ, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως στιγμιαίο ξέσπασμα. Ήταν συσσωρευμένη αγανάκτηση. Για πρώτη φορά σε τέτοια ένταση και διάρκεια, η οργή στράφηκε ευθέως προς τον πρόεδρο, τη διοίκηση και την Εταιρεία. Δεν πρόκειται για αντιδράσεις της στιγμής ούτε για «υπερβολές» της κερκίδας. Είναι αποτέλεσμα ετών αναμονής χωρίς αντίκρισμα. Επενδυτές που έρχονται και φεύγουν, υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται, χρέη που αυξάνονται και μια ομάδα που, αγωνιστικά και διοικητικά, δείχνει να μικραίνει.

Το πιο ηχηρό στοιχείο δεν ήταν οι φωνές των οργανωμένων. Ήταν η στάση του… υπόλοιπου γηπέδου. Ο κόσμος που μέχρι χθες σιωπούσε, πλέον δεν καλύπτει κανέναν. Ούτε περιμένει άλλο. Η πίστωση χρόνου εξαντλήθηκε και το περιβάλλον έγινε ασφυκτικό.

Δείτε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Μια θεωρεία που έμεινε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού

Πριν από επτά χρόνια, ο ίδιος ο Πρόδρομος Πετρίδης είχε δηλώσει πως θα αποχωρήσει όταν νιώσει κορεσμό ή όταν διαπιστώσει ότι «τα έκανε θάλασσα». Η φράση εκείνη επιστρέφει σήμερα με μεγαλύτερο βάρος από ποτέ. Όχι ως ατάκα, αλλά ως μέτρο σύγκρισης.

Στον ΑΠΟΕΛ, η κρίση δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι υπαρξιακή. Και σε τέτοιες συνθήκες, οι αποφάσεις δεν μπορούν να αναβάλλονται επ’ άπειρον. Ούτε να μετατίθενται στο αύριο.

Πηγή >>