Ας μην το κουράζουμε με αναλύσεις και υπεκφυγές. Ο ΑΠΟΕΛ δεν κατάφερε να αποφύγει τουλάχιστον την ήττα για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτον, γιατί στις λίγες ευκαιρίες που δημιούργησε δεν βρήκε δίχτυα. Το ακυρωθέν γκολ του Τομάς στο 30΄ και η μεγάλη φάση του Κούτσακου στο 64΄ ήταν οι στιγμές που θα μπορούσαν να αλλάξουν τη ροή. Δεν το έκαναν. Και σε τέτοια παιχνίδια, αυτό πληρώνεται.

Δεύτερον, γιατί οι απουσίες, σε συνδυασμό με τις περιορισμένες λύσεις από τον πάγκο, άφησαν την ομάδα χωρίς πνοή στο κρίσιμο σημείο.

Η ομάδα της Λευκωσίας έφυγε από το «Στέλιος Κυριακίδης» με σκυμμένο το κεφάλι και με έντονο το συναίσθημα μιας ακόμη χαμένης ευκαιρίας. Ηττήθηκε σε ματς που θα μετρούσε διπλά στη βαθμολογία, σε παιχνίδι που μπορούσε να λειτουργήσει ως σημείο καμπής. Αντί γι’ αυτό, πρόσθεσε άλλο ένα βάρος σε ήδη δύσκολη διαδρομή. Η ήττα από την Πάφος FC δεν ήρθε με κάτω τα χέρια, αλλά ούτε και με στοιχεία ομάδας που επιβάλλει τη μοίρα της.

Ο ΑΠΟΕΛ προσπάθησε, πάλεψε, αλλά δεν έδειξε ότι διαθέτει το βάθος και την καθαρότητα για να «χτυπήσει» τέτοια παιχνίδια όταν οι λεπτομέρειες γίνονται αμείλικτες. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Μετά από 20 αγωνιστικές, η εικόνα έχει παγιωθεί. Στα μεγάλα ραντεβού δεν πείθει. Στις κρίσιμες στιγμές χάνει έδαφος. Και όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες, οι συνέπειες δεν είναι μόνο βαθμολογικές.

Διαβάστε επίσης: Γκαρσία: «Να παλέψουμε για τους στόχους μας και να βάλουμε τις βάσεις για τον επόμενο χρόνο»

Η απογοήτευση ήταν έκδηλη στο φινάλε, με το ντέρμπι της Κυριακής απέναντι στην ΑΕΚ να μοιάζει πλέον με ύστατη προσπάθεια επιστροφής. Μπορεί, άραγε, ο φετινός ΑΠΟΕΛ; Με όσα δείχνει μέχρι τώρα, η απάντηση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Και γι’ αυτό, όσο περνούν οι αγωνιστικές, η σκέψη αρχίζει –σιωπηλά, αλλά σταθερά– να γέρνει προς το κύπελλο.

Πηγή >>