Όταν ο ΑΠΟΕΛ μένει χωρίς τίτλο, η σεζόν είναι ήδη κακή. Όταν μένει εκτός Ευρώπης, είναι πλήρης αποτυχία, πόσο μάλλον όταν συμβαίνει για δεύτερη σερί χρονιά. Όταν όμως τερματίζει 35 βαθμούς μακριά από την κορυφή, τότε μιλάμε για τραγωδία και, φυσικά, δεν είναι ορφανή…

Πώς οδηγήθηκε όμως ο πάλαι ποτέ κυρίαρχος του παιχνιδιού σε ρόλο κομπάρσου; Για να βρεθεί η άκρη, πάμε πίσω περίπου έναν χρόνο για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Ή, μάλλον, σχεδόν από την αρχή…

1. Διοίκηση Πετρίδη

Ναι, το ψάρι, όπως λένε, βρωμά από την κεφαλή. Για ακόμα μία φορά η διοίκηση του Πρόδρομου Πετρίδη ανέλαβε τη δημιουργία μίας ομάδας ανταγωνιστικής, παρά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και την απόφαση για μείωση του προϋπολογισμού.

Μετά το ναυάγιο των επαφών με την ομάδα των 8 ενδιαφερόμενων παραγόντων, η πίεση (από τον κόσμο και τις ανάγκες) προς τον απερχόμενο πλέον πρόεδρο ήταν αφόρητη.

Όσα έζησαν ακολούθως οι ΑΠΟΕΛίστες ίσως να μην μπορούσε να τα φανταστεί ακόμα και ο πιο ευρηματικός σεναριογράφος βραζιλιάνικης σαπουνόπερας! Συνεντεύξεις Τύπου με επενδυτές από τη «χώρα του καφέ». Μια εταιρεία μάνατζερ με ονομασία «F8 Sports», μια άλλη νεοσύστατη με την ονομασία Sports Legacy Negocios Esportivos LTDA, μετοχικό κεφάλαιο 32 χιλιάδων ευρώ και μπροστάρη κάποιον Αλσιμάρ Νογκέιρα ντε Μεδέιρος. Συμφωνίες που δεν ολοκληρώθηκαν, αφίξεις-αποχωρήσεις… Χαμός!

Μια κατάσταση που οδηγήθηκε στο… αμήν, με αποτέλεσμα να ζητηθεί από Σωματείο, παλαίμαχους και οργανωμένους να αποχωρήσει ο Πετρίδης, για να τον διαδεχθεί ο επί σειρά ετών στενός συνεργάτης του, Χάρης Φωτίου.

2. Μετεγγραφικός σχεδιασμός και προαναγγελία πρωταθλητισμού

Όταν ο Φερνάντο Αλμέιδα έλεγε ότι με πέντε πρωτοκλασάτες μετεγγραφές ο ΑΠΟΕΛ θα ήταν σε θέση να πρωταγωνιστήσει, προφανώς το εννοούσε. Ωστόσο, τέτοιες μετεγγραφές δεν έγιναν ποτέ κατά την περασμένη σεζόν, αλλά οι προσδοκίες του απαιτητικού κόσμου των γαλαζοκίτρινων είχαν ήδη ανέβει…

Ο Βραζιλιάνος και ο Πάμπλο Γκαρσία είχαν την ευθύνη του μετεγγραφικού σχεδιασμού. Σύμφωνα πάντα με τις τοποθετήσεις Πετρίδη, ο προπονητής είχε πάντα τον τελευταίο λόγο.

Το μόνο δεδομένο είναι ότι η ευστοχία στις επιλογές μόνο μπασκετική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Τον Μπαλντέ δεν τον είδαμε ποτέ, τον Διαμαντάκο θα τον θυμόμαστε μόνο για την ισοφάριση στο 2-2 με την Ομόνοια στο 90’+8, κάποιος Ατάιντε δεν μπήκε ποτέ αποστολή… Τι να πούμε για τον Ντέγκενεκ, ο οποίος ήρθε να συμμαζέψει την άμυνα και έγινε παγκίτης πολυτελείας;

Διαβάστε επίσης: Λιασής, Βοστώνη και 4 Ιουνίου

Ούτε οι Ολαγίνκα, Μέουρερ, Μπρόρσον, Νάνου μπόρεσαν να ανεβάσουν ποιοτικά την ομάδα. Διασωθέντες από τις μετεγγραφές μπορεί να χαρακτηριστούν οι Μαντσίνι, Τομάς, Σταφυλίδης, Ρόσα και Ντάλσιο.

3. Ο προπονητής…

Υπό τέτοιες συνθήκες, μπορεί να ειπωθεί ότι ο Πάμπλο Γκαρσία έχει ήδη τα ελαφρυντικά του. Από τη μία η περιορισμένη οικονομική άνεση του ΑΠΟΕΛ και το τοξικό κλίμα. Από την άλλη, οι ανταγωνιστές με πολύ υψηλότερους προϋπολογισμούς και με περισσότερη ποδοσφαιρική υγεία.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως ο Ουρουγουανός θα πρέπει να θεωρείται άμοιρος ευθυνών. Το ρόστερ που δημιουργήθηκε με «παλιούς και νέους», ναι, δεν ήταν για πρωτάθλημα, αλλά θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο ανταγωνιστικό.

Μεγαλύτερη πληγή η ανασταλτική λειτουργία, που αδικούσε συχνά τη συνολική απόδοση. Με επαναλαμβανόμενα εύκολα γκολ σε στατικές φάσεις και φανερή αδυναμία να κρατήσει το σκορ. Πιο χαρακτηριστικά παιχνίδια τα 3-3 με την Πάφος FC και το 2-4 από τον Απόλλωνα για το Κύπελλο, που εν πολλοίς έκριναν τη σεζόν για τους γαλαζοκίτρινους.

Στην εξίσωση μπαίνει και ο εκρηκτικός χαρακτήρας του Γκαρσία, με τις σκιές για τη σχέση του με πολλούς ποδοσφαιριστές. Πολλά ειπώθηκαν για τον Μαρκίνιος, χωρίς φυσικά να επιβεβαιωθεί οτιδήποτε. Το ότι ζήτησε, πάντως, να μην αγωνίζεται τις τελευταίες αγωνιστικές έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά…

4. Τραυματισμοί και αποχωρήσεις…

Όταν ένα ρόστερ χτίζεται μετ’ εμποδίων, καταλαβαίνει κανείς ότι η παραμικρή απουσία είναι μεγάλη. Μεγαλύτερο πλήγμα φυσικά το πρόωρο τέλος της σεζόν για τον Πιέρο Σωτηρίου. Άρχισε θυμίζοντας την εκτελεστική δεινότητα που είχε στην προηγούμενη θητεία του, ενώ στο γήπεδο και στα αποδυτήρια ήταν ο φυσικός ηγέτης της ομάδας. Όταν υπέστη ρήξη χιαστών τον περασμένο Δεκέμβριο, οι γαλαζοκίτρινοι έχασαν κάτι πολύ περισσότερο από έναν σκόρερ…

Μέσα στη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο ΑΠΟΕΛ και έχοντας μεγάλη ανάγκη από ρευστό, παραχωρήθηκαν οι Αμπάγκνα και Κόρμπου. Ο πρώτος ήταν αδιαμφησβήτητα από τους ποιοτικότερους μέσους του πρωταθλήματος και, προτού καλά καλά επιστρέψει από τραυματισμό, πήρε μετεγγραφή για την Ορνταμπάσι. Ο δεύτερος, μετά τη μέτρια περσινή παρουσία του, φέτος αποτελούσε μία από τις αποκαλύψεις των πρωτευουσιάνων.

Λένε πως οι αυτοκρατορίες πέφτουν πρώτα από μέσα. Και ο ΑΠΟΕΛ της αγωνιστικής περιόδου 2025-26 -και όχι μόνο- είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Οι καταστροφικοί χειρισμοί της διοίκησης, τα λάθη σε επιλογές προσώπων και στη διαχείριση της ομάδας, σε συνδυασμό με μαζεμένους τραυματισμούς και σημαντικές αποχωρήσεις, συνέθεσαν το παζλ της αγωνιστικής κατρακύλας.

Πηγή >>