Ήταν από εκείνες τις βραδιές που ένας προπονητής κοιτάζει το γήπεδο και βλέπει σχεδόν κάθε επιλογή του να επιβεβαιώνεται. Ο Νίκος Παπαδόπουλος άλλαξε θέσεις, ανακάτεψε ρόλους, ζήτησε ένταση, κίνηση και πίεση και ο ΑΠΟΕΛ τού τα έδωσε όλα μαζί.

Το 6-0 επί της ΑΕΛ δεν καταγράφηκε μόνο ως η πρώτη νίκη της σεζόν. Ήταν η πρώτη μεγάλη «έκρηξη» μιας ιστορικής χρονιάς, αυτής των 100 χρόνων, μπροστά σε έναν κόσμο που γέμισε το ΓΣΠ με φωνή, παλμό και προσμονή.

Ο ΑΠΟΕΛ είχε από νωρίς τον έλεγχο και, κυρίως, την ενέργεια που του έλειψε στην πρεμιέρα. Πίεσε, έτρεξε, εκμεταλλεύτηκε κάθε λάθος της ΑΕΛ στο πρώτο μέρος και από τη στιγμή που απέκτησε αριθμητικό πλεονέκτημα, έγινε καταιγιστικός. Από το 2-0 και μετά, η διαφορά άνοιξε με τρόπο που δεν άφηνε χώρο για αμφιβολία.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν ήταν μόνο τα γκολ. Ήταν ο τρόπος. Ο Μαρκίνιος άρχισε σε πιο ελεύθερο ρόλο πίσω από τον επιθετικό και στο δεύτερο μέρος μετακινήθηκε στα πλάγια. Ο Τζούρισιτς άφησε τη γραμμή και λειτούργησε περισσότερο ως δεύτερος φορ, ενώ ο Λημνιός άλλαζε διαρκώς πλευρές μαζί του στο πρώτο ημίχρονο. Οι εναλλαγές αυτές έδωσαν κίνηση και μπέρδεψαν την αμυντική λειτουργία της ΑΕΛ.

Στην κορυφή, ο Πεδρόσο επιβεβαίωσε γιατί μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς, σκοράροντας δύο φορές. Στα άκρα, ο Σταφυλίδης ήταν εξαιρετικός, με ένταση, σωστές προωθήσεις και καθοριστική παρουσία. Ακόμη πιο θετικό για τον Παπαδόπουλο ήταν ότι ο ΑΠΟΕΛ δεν απειλήθηκε ουσιαστικά, κράτησε τον αντίπαλο μακριά από την εστία του και έδειξε πολύ πιο συμπαγής.

Η εξάρα έφερε ενθουσιασμό, χαμόγελα και πρώτο γερό μήνυμα προς την κερκίδα. Ο Παπαδόπουλος, πάντως, κράτησε χαμηλά τους τόνους. Και ορθώς. Μια βραδιά μπορεί να απογειώσει το συναίσθημα, όχι όμως να κλείσει τη συζήτηση. Η πρώτη νίκη ήρθε με θόρυβο. Τώρα χρειάζεται διάρκεια.

Πηγή >>