Ο Κυριάκος Ζιβανάρης είπε κάτι που σπάνια ακούγεται στον ΑΠΟΕΛ: «αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί». Είναι φράση που ακούγεται σωστή. Είναι και απαραίτητη. Όμως δεν αρκεί.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από μια παραδοχή. Ο ΑΠΟΕΛ, σήμερα, βρίσκεται με χρέος που πλησιάζει τα 44 εκατομμύρια ευρώ και με σεζόν που μετά βίας μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς νέα χρήματα. Αυτό δεν προέκυψε ξαφνικά. Ούτε εμφανίστηκε από το πουθενά.

Ο Πρόδρομος Πετρίδης φέρει τεράστια ευθύνη. Ήταν ο άνθρωπος που κρατούσε τα κλειδιά της Εταιρείας και επί των ημερών του το οικονομικό βάρος έφτασε εδώ. Αυτό είναι γεγονός. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει σε ένα όνομα. Γιατί γύρω από τον Πετρίδη υπήρχαν Διοικητικά Συμβούλια. Υπήρχε το Σωματείο. Υπήρχαν άνθρωποι που γνώριζαν πού οδηγείται η κατάσταση. Και αν κάποιος βλέπει ότι ένας «οργανισμός» βαδίζει προς το οικονομικό αδιέξοδο, υπάρχουν δύο δρόμοι: ή συγκρούεται ή αποχωρεί. Το να παραμένεις στη θέση σου, να διαφωνείς σιωπηλά και να συνεχίζεις κανονικά, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή. Και εν τέλει… κάλυψη.

Γι’ αυτό και η ευθύνη δεν είναι μόνο εκείνου που πήρε τις αποφάσεις. Είναι και εκείνων που δεν τον σταμάτησαν. Ή δεν προσπάθησαν να τον σταματήσουν μέχρι τέλους.Ο ΑΠΟΕΛ σήμερα δεν πληρώνει μόνο λάθος διαχείριση. Πληρώνει και κουλτούρα ανοχής που κράτησε χρόνια. Και αν κάτι πρέπει να αλλάξει πραγματικά από εδώ και πέρα, είναι ακριβώς αυτό.

Πηγή >>