Είναι γεγονός οτι η δουλειά του προπονητή ποδοσφαίρου ή σε όποιοδήποτε άθλημα, μπορεί να αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και ψυχοφθόρα επαγγέλματα στον κόσμο, με τα αποτελέσματα, τον κόσμο, αλλά και τις παραξενιές του εκάστοτε ιδιοκτήτη ή προέδρου της ομάδας να είναι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την παρουσία ενός ανθρώπου στον πάγκο μιας ομάδας.

Μάλιστα, με την τελευταία και πιο πρόσφατη αποχώρηση του Μάριου Νικολάου από τον πάγκο του Ακρίτα, έγινε η 34η αλλαγή προπονητή στην φετινή χρονιά, με μόλις 3 ομάδες να έχουν κρατήσει τον ίδιο προπονητή από την αρχή της χρονιάς μέχρι τώρα. Αυτοί είναι ο Μαρίνος Σατσιάς στον πάγκο της Ομόνοιας Αραδίππου, ο Χένινγκ Μπεργκ στον πάγκο της Ομόνοιας και ο Πάμπλο Γκαρσία στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ.

Από προπονητές που πέρασαν και δεν ακούμπησαν όπως η περίπτωση Χοακίν Γκόμες στην Ανόρθωση, μέχρι και τις μεταγραφές από μια ομάδα σε άλλη όπως οι περιπτώσεις των Ούγκο Μαρτίνς και Χάβι Ροθάδα σε ΑΕΛ και ΑΕΚ, από Εθνικό και ΕΝΥ Ύψωνα αντίστοιχα, μέχρι τους υπηρεσιακούς που κάθισαν για λίγο στους πάγκος όπως οι Γιώργος Ελευθερίου στην ΑΕΛ, Χρίστος Πογιατζής στον Εθνικό Άχνας και Κυριάκος Πολυκάρπου στον Ολυμπιακό, το σπορ της αλλαγής προπονητή στους κυπριακούς πάγκους, έχει περάσει φέτος σε άλλα επίπεδα.

Μάλιστα, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που στην προσπάθεια μιας ομάδας να βρει λίγο μια σταθερότητα και μια ηρεμία στα ενδότερα, η λύση του υπηρεσιακού προπονητή, καταλήγει σχεδόν μόνιμη κάτι που είδαμε στις περιπτώσεις των Κυριάκου Πολυκάρπου και Κωνσταντίνου Ρωσταντή, με τους οποίους επέλεξαν Ολυμπιακός και ΕΝΥ να ολοκληρώσουν το πρωτάθλημα, μετά την απομάκρυνση του Χάβι Ροθάδα και του Γιώργου Κωστή αντίστοιχα.

Το άθλημα της προπονητοφαγίας στην Κύπρο είναι από τα αγαπημένα των ποδοσφαιρικών διοικήσεων, με τους προπονητές που αφήνονται να δουλέψουν με ηρεμία και χωρίς προστριβές να είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Δυστυχώς όμως, το φαινόμενο αυτό είναι λογικό σε ενα περιβάλλον το οποίο κρίνεσαι με βάση τα αποτελέσματα κατά κύριο λόγο και την δαμόκλειο σπάθη των διοικήσεων να πλανάται πάνω από τα κεφάλια των προπονητών, είναι αναπόφευκτο να έχουμε αυτές τις συνεχείς αλλαγές, λόγω και της ιδιοσυγκρασίας αλλά και της νοοτροπίας των περισσοτέρων παραγόντων.

Το ρεκόρ αλλαγής προπονητών στο φετινό πρωτάθλημα, κατέχει ο Εθνικός Άχνας, με τον Ούγκο Μαρτίνς να ξεκινάει στον πάγκο του και αφού μετακόμισε στην ΑΕΛ, πήρε την θέση του ο Ίγκορ Ανγκελόφσκι. Και αφού κούνησε μαντήλι και ο Ιγκόρ Ανγκελόφσκι, ο Χρίστος Πογιατζής ανέλαβε μέχρι να έρθει για να κάτσει στον πάγκο ο Ρουί Φερέιρα. Και με την αποχώρηση του Πορτογάλου από την άκρη του πάγκου στο Δασάκι της Άχνας, ο Βέσκο Μιχαήλοβιτς, έγινε ο πέμπτος προπονητής που αναλαμβάνει τα ηνία της προσφυγικής ομάδας.

Είναι γεγονός οτι η δουλειά του προπονητή ποδοσφαίρου ή σε όποιοδήποτε άθλημα, μπορεί να αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και ψυχοφθόρα επαγγέλματα στον κόσμο, με τα αποτελέσματα, τον κόσμο, αλλά και τις παραξενιές του εκάστοτε ιδιοκτήτη ή προέδρου της ομάδας να είναι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την παρουσία ενός ανθρώπου στον πάγκο μιας ομάδας.

Μάλιστα, με την τελευταία και πιο πρόσφατη αποχώρηση του Μάριου Νικολάου από τον πάγκο του Ακρίτα, έγινε η 34η αλλαγή προπονητή στην φετινή χρονιά, με μόλις 3 ομάδες να έχουν κρατήσει τον ίδιο προπονητή από την αρχή της χρονιάς μέχρι τώρα. Αυτοί είναι ο Μαρίνος Σατσιάς στον πάγκο της Ομόνοιας Αραδίππου, ο Χένινγκ Μπεργκ στον πάγκο της Ομόνοιας και ο Πάμπλο Γκαρσία στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ.

Από προπονητές που πέρασαν και δεν ακούμπησαν όπως η περίπτωση Χοακίν Γκόμες στην Ανόρθωση, μέχρι και τις μεταγραφές από μια ομάδα σε άλλη όπως οι περιπτώσεις των Ούγκο Μαρτίνς και Χάβι Ροθάδα σε ΑΕΛ και ΑΕΚ, από Εθνικό και ΕΝΥ Ύψωνα αντίστοιχα, μέχρι τους υπηρεσιακούς που κάθισαν για λίγο στους πάγκος όπως οι Γιώργος Ελευθερίου στην ΑΕΛ, Χρίστος Πογιατζής στον Εθνικό Άχνας και Κυριάκος Πολυκάρπου στον Ολυμπιακό, το σπορ της αλλαγής προπονητή στους κυπριακούς πάγκους, έχει περάσει φέτος σε άλλα επίπεδα.

Μάλιστα, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που στην προσπάθεια μιας ομάδας να βρει λίγο μια σταθερότητα και μια ηρεμία στα ενδότερα, η λύση του υπηρεσιακού προπονητή, καταλήγει σχεδόν μόνιμη κάτι που είδαμε στις περιπτώσεις των Κυριάκου Πολυκάρπου και Κωνσταντίνου Ρωσταντή, με τους οποίους επέλεξαν Ολυμπιακός και ΕΝΥ να ολοκληρώσουν το πρωτάθλημα, μετά την απομάκρυνση του Χάβι Ροθάδα και του Γιώργου Κωστή αντίστοιχα.

Το άθλημα της προπονητοφαγίας στην Κύπρο είναι από τα αγαπημένα των ποδοσφαιρικών διοικήσεων, με τους προπονητές που αφήνονται να δουλέψουν με ηρεμία και χωρίς προστριβές να είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Δυστυχώς όμως, το φαινόμενο αυτό είναι λογικό σε ενα περιβάλλον το οποίο κρίνεσαι με βάση τα αποτελέσματα κατά κύριο λόγο και την δαμόκλειο σπάθη των διοικήσεων να πλανάται πάνω από τα κεφάλια των προπονητών, είναι αναπόφευκτο να έχουμε αυτές τις συνεχείς αλλαγές, λόγω και της ιδιοσυγκρασίας αλλά και της νοοτροπίας των περισσοτέρων παραγόντων.

Το ρεκόρ αλλαγής προπονητών στο φετινό πρωτάθλημα, κατέχει ο Εθνικός Άχνας, με τον Ούγκο Μαρτίνς να ξεκινάει στον πάγκο του και αφού μετακόμισε στην ΑΕΛ, πήρε την θέση του ο Ίγκορ Ανγκελόφσκι. Και αφού κούνησε μαντήλι και ο Ιγκόρ Ανγκελόφσκι, ο Χρίστος Πογιατζής ανέλαβε μέχρι να έρθει για να κάτσει στον πάγκο ο Ρουί Φερέιρα. Και με την αποχώρηση του Πορτογάλου από την άκρη του πάγκου στο Δασάκι της Άχνας, ο Βέσκο Μιχαήλοβιτς, έγινε ο πέμπτος προπονητής που αναλαμβάνει τα ηνία της προσφυγικής ομάδας.