Οι ποδοσφαιριστές του ΑΠΟΕΛ κατέθεσαν τη ψυχή τους στο ντέρμπι με την Ομόνοια και από την αρχή μέχρι το τέλος, έπαιξαν λες και επρόκειτο για τελικό. Η διαφορά στη βαθμολογία, η διαφορά στη φόρμα και το κλίμα που υπήρχε στις δύο ομάδες να ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο, αλλά οι παίκτες του Γκαρσία κάλυψαν και με το παραπάνω αυτό το χάντικαπ και αναδείχθηκαν δίκαια νικητές.

Μία νίκη που πανηγυρίστηκε δεόντως και όχι άδικα, λαμβάνοντας τα δεδομένα που υπήρχαν πριν το «αιώνιο». Δεν είναι απλά οι τρεις βαθμοί που τους είχε έτσι κι αλλιώς ανάγκη η ομάδα, ελέω των τριών σερί χαμένων αγώνων, ήταν πολλά παραπάνω. Καταρχάς η ομάδα κέρδισε ξανά τον κόσμο, που είχε δεχθεί πολλαπλά «χτυπήματα» τον τελευταίο καιρό και έψαχνε μία μεγάλη νίκη για να ξεσπάσει.

Η σπουδαία επιτυχία επί του «αιώνιου» αποτελεί κατά κάποιον τρόπο και μία νέα αρχή, στη μετάβαση από την εποχή του Πρόδρομου Πετρίδη που παρέδωσε τον προεδρικό θώκο στον Χάρη Φωτίου.

Προφανώς και δεν λύθηκαν μονομιάς και διά μαγείας όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τον ΑΠΟΕΛ αγωνιστικά (εξωαγωνιστικά είναι άλλη κουβέντα). Ούτε έγινε ξαφνικά ομαδάρα που ο κόσμος απολαμβάνει αυτό που βλέπει στο γήπεδο.

Προφανώς και ακόμα παραμένει μακριά από τους στόχους του, με το -5 από την 4η θέση να δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα. Παρόλα αυτά νίκες όπως αυτή κόντρα στην πρωτοπόρο του πρωταθλήματος, δείχνουν τον δρόμο για το πως θα πρέπει να προσεγγίζει τους αγώνες από εδώ και πέρα, μπας και σώσει κάτι από τη φετινή σεζόν.

Διότι ναι μεν η ομάδα του Πάμπλο Γκαρσία έκανε πράξη την επιθυμία του κόσμου, αλλά αυτό το τρίποντο θα χάσει μέρος της αξίας του και της λάμψης του, αν δεν συνοδευτεί και από ανάλογα αποτελέσματα στο υπόλοιπο της χρονιάς.

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑ / ΕΝΘΕΤΟ SUPER SPORT)