Δεν είναι στιγμή για ισορροπίες. Είναι στιγμή για καθαρές κουβέντες. Η αποχώρηση Πρόδρομου Πετρίδη, άφησε πίσω της έναν ΑΠΟΕΛ μικρότερο σε εκτόπισμα, πνιγμένο σε υποχρεώσεις και χωρίς αγωνιστικό αντίκρισμα. Έλεγε και ξανάλεγε πως θα παραδώσει τον ΑΠΟΕΛ, όπως τον παρέλαβε.

Η πραγματικότητα είναι παντελώς διαφορετική. Παραδίδεται με δυσβάστακτο οικονομικό φορτίο, με υποχρεώσεις που πιέζουν καθημερινά και δίχως ευρωπαϊκό κεφάλαιο που άλλοτε λειτουργούσε ως ασπίδα. Ούτε βαθμοί για καλύτερες κληρώσεις, ούτε αγωνιστική βάση που να δημιουργεί προοπτική, ούτε ρόστερ που να πείθει ότι μπορεί να αποτελέσει επενδυτικό πόλο.

Ο Χάρης Φωτίου ανέλαβε σε περιβάλλον ασφυξίας. Και το γνώριζε. Βρισκόταν στο κέντρο των αποφάσεων, όπως και ο Νίκος Κουγιάλης. Κανείς από τη διοικητική πυραμίδα δεν μπορεί να επικαλεστεί αιφνιδιασμό. Γνώριζαν τα πάντα. Η «καμένη γη» δεν προέκυψε σε μια νύχτα. Διαμορφώθηκε σταδιακά, μέσα από επιλογές που συσσώρευσαν βάρος και μείωσαν αντοχές. Σήμερα, η νέα διοίκηση καλείται να διαχειριστεί όχι μόνο αριθμούς, αλλά και την αποκατάσταση αξιοπιστίας προς κάθε κατεύθυνση.

Διαβάστε επίσης: Πετεβίνος: «Οι 4 πυλώνες του Φωτίου – Πάνε Αρχάγγελο οι οργανωμένοι»

Τα αγωνιστικά δεδομένα; Πέρσι, μετά από 22 αγωνιστικές, ο ΑΠΟΕΛ βρισκόταν στο -18 από την κορυφή. Φέτος, στο ίδιο σημείο, η ίδια απόσταση. Φεβρουάριος και στις δύο περιπτώσεις. Η επανάληψη δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένδειξη συρρίκνωσης.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Ο εθισμός του Πρόδρομου στη δόξα και την αποθέωση

Το μέλλον δεν θα κριθεί από ευχολόγια ενότητας. Θα κριθεί από το αν υπάρχει σχέδιο οικονομικής διάσωσης, διοικητική πειθαρχία και αγωνιστική αναδόμηση με ρεαλισμό. Διαφορετικά, το βάρος που παραδόθηκε, δεν θα σηκωθεί. Θα παρασύρει και τους επόμενους. Όποιοι κι αν είναι αυτοί…

Πηγή >>