Αν δεν βιώσεις τη στιγμή της αποθέωσης που προσφέρει ο αθλητισμός, δεν θα καταλάβεις ποτέ. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι από μας δεν θα μάθουμε ποτέ τα πραγματικά συναισθήματα, για παράδειγμα του Παύλου Κοντίδη, όταν ήταν στο βάθρο των νικητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Είναι σαν να πεθαίνεις και να ξαναγεννιέσαι…», είχε πει η Βούλα Πατουλίδου για τη στιγμή που τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, το 1992. Την ώρα της νίκης, της αποθέωσης, οι αθλητές, οι προπονητές, οι παράγοντες, ο πρόεδρος, δεν πατούν στο έδαφος. Θέλει μεγάλα κότσια, αυτοκυριαρχία και αυτογνωσία, να προσγειωθείς, από τον… εξώστη να επιστρέψεις στη γη.

Μια βασική αρχή στη δουλειά μας, λέει ότι (πρέπει να) είναι απέραντος ο σεβασμός μας προς τον άνθρωπο (του αθλητισμού και όχι μόνο), την ώρα της «αποτυχίας», όταν βρίσκεται στα… πατώματα. Γι’ αυτό και θεωρώ ψεύτικη, υποκριτική έως άνανδρη, την όψιμη (δήθεν) μαστιγωτική κριτική προς τον Πρόδομο Πετρίδη. Είναι κοινό μυστικό ότι ήταν ελάχιστοι εκείνοι που είχαν τα «καρύδια» να χτυπήσουν τον Πρόδρομο όταν ήταν όρθιος.

Διαβάστε επίσης: Πρόδρομος Πετρίδης: Ο πρόεδρος των τίτλων και των χρεών

Ταπεινή εκτίμηση και άκρως υποκειμενική. Ο Πρόδρομος Πετρίδης «εθίστηκε» στη δόξα, την αποθέωση και την άκρατη δύναμη, που προσφέρει το κυπριακό ποδόσφαιρο. Δεν του αρκούσε το πέμπτο, το έκτο, το έβδομο σερί πρωτάθλημα. Ήθελε το όγδοο, το ένατο και το δέκατο! Ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών! Ήθελε να είναι πρώτος, να διαφεντεύει και να εξουσιάζει σε έναν χώρο στον οποίο καλά – καλά δεν υπάρχουν κανόνες. Κάπου εκεί έχασε το μέτρο, το συναίσθημα επικράτησε της λογικής κι ο ΑΠΟΕΛ του Πρόδρομου, έφτασε εδώ που έφτασε…

Πηγή >>