Η φετινή πορεία του ΑΠΟΕΛ μοιάζει με ένα διαρκές ζέσταμα και κρύωμα του ίδιου φαγητού. Πρόκειται για μια διαδρομή γεμάτη σκαμπανεβάσματα που δεν επιτρέπει στην ομάδα να βρει τον ρυθμό που απαιτείται. Αν υπάρχει μια λέξη που χαρακτηρίζει την κατάσταση, αυτή είναι η αστάθεια.

Δεν τίθεται θέμα ποιότητας ή δυνατοτήτων, αφού ο ΑΠΟΕΛ έχει αποδείξει πως, όταν οι παίκτες του είναι συγκεντρωμένοι, δεν έχουν να φοβηθούν κανέναν αντίπαλο, σε καμία έδρα. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη συνέπειας η οποία οδηγεί σε οδυνηρές απώλειες, όπως αυτή στο παιχνίδι με την Ανόρθωση.

Ακόμα μια ευκαιρία γλίστρησε μέσα από τα χέρια της ομάδας, επηρεάζοντας τόσο τη δυναμική όσο και τη βαθμολογική της θέση. Όμως, στο ποδόσφαιρο -όπως και στον ΑΠΟΕΛ- η παραίτηση δεν είναι επιλογή. Με 11 «τελικούς» να απομένουν στο πρωτάθλημα, το στοίχημα της Ευρώπης παραμένει ζωντανό. Η άνοδος στη βαθμολογία απαιτεί πλέον επιτακτική ανάγκη. Κάθε χαμένος βαθμός από εδώ και πέρα θα μετράει διπλά, και η ομάδα οφείλει να δείξει πως έμαθε από τα λάθη της.

Παράλληλα, ο θεσμός του Κυπέλλου προσφέρει μια διαφορετική, πιο σύντομη διαδρομή προς την επίτευξη των στόχων. Πλέον, τα λόγια λίγη σημασία έχουν. Απομένουν τρεις αγώνες που απαιτούν το μέγιστο των δυνατοτήτων. Στο Κύπελλο δεν χρειάζεται η διάρκεια ενός μαραθωνίου, αλλά η αποφασιστικότητα δύο αγώνων που θα οδηγήσουν στον τελικό.

Αν ο ΑΠΟΕΛ παίξει σύμφωνα με το πραγματικό του επίπεδο και δυνατότητες τότε η πρόκριση και η κατάκτηση είναι στα χέρια του. Το ερώτημα δεν είναι αν «μπορεί», αλλά αν θα καταφέρει επιτέλους να είναι ο εαυτός του για παραπάνω από 90 λεπτά. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, πλέον είναι ώρα για πράξεις.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑ / ΕΝΘΕΤΟ SUPER SPORT