Η αίσθηση που υπάρχει στον ΑΠΟΕΛ είναι πως το πιο δύσκολο κομμάτι του καλοκαιρινού σχεδιασμού δεν ήταν να γίνουν… απλώς μεταγραφές, αλλά οι σωστές μεταγραφές, αυτές που εξυπηρετούν όλο το ποδοσφαιρικό πλάνο.

Αυτό ακριβώς επιχειρούν να πετύχουν ο Ζήσης Βρύζας και οι συνεργάτες του, την ώρα που ο Νίκος Παπαδόπουλος δουλεύει καθημερινά στην προετοιμασία -από προχθές πλέον στην Ολλανδία- για να παρουσιάσει μια ομάδα με άλλη αγωνιστική ταυτότητα και φυσικά με διαφορετική νοοτροπία από αυτή που είδαμε την περσινή χρονιά.

Οι τελευταίες ημέρες ήταν ιδιαίτερα έντονες στο μεταγραφικό σκηνικό και επιβεβαίωσαν ότι στον Αρχάγγελο υπάρχει έτοιμο πλάνο για κάθε ενδεχόμενο. Η υπόθεση Μανώλη Σιώπη αποτέλεσε έναν από τους βασικούς στόχους για τη μεσαία γραμμή. Ο ΑΠΟΕΛ έκανε την προσπάθειά του και εξάντλησε τα περιθώρια, όμως η απόφαση του διεθνούς Έλληνα να συνεχίσει την καριέρα του στην Τουρκία, κλείνει οριστικά το συγκεκριμένο κεφάλαιο.

Μπορεί να μην προχώρησε η μεταγραφή, ωστόσο το γεγονός ότι οι γαλαζοκίτρινοι έφτασαν τόσο κοντά σε μια τέτοια κίνηση, δείχνει τις προθέσεις της ομάδας για να κάνει δικούς της παίκτες που θα τη βελτιώσουν ακριβώς εκεί που έχει ανάγκη. Φυσικά, ο ΑΠΟΕΛ θα συνεχίσει να τσεκάρει περιπτώσεις που θεωρούν ιδανικές για τη θέση στο «6», καθώς θεωρείται δεδομένο πως θα γίνει μεταγραφή εκεί, στη μεσαία γραμμή. Και αν σε μία περίπτωση ο μεταγραφικός σχεδιασμός δεν απέδωσε, σε άλλη λειτούργησε υποδειγματικά.

Η ιστορία του Αντονίν Μπάρακ δεν είχε το τέλος που θα ήθελαν όλοι, όμως εκεί φάνηκε η προεργασία που είχε γίνει από τον Ζήση Βρύζα. Δεν υπήρξε αναμονή, ούτε πανικός. Αντίθετα, ενεργοποιήθηκε άμεσα η εναλλακτική και ο Φίλιπ Τζούριτσιτς έκλεισε σε χρόνο που δύσκολα συναντά κανείς σε αντίστοιχες περιπτώσεις! Εξέλιξη που επιβεβαιώνει ότι οι μεταγραφικές λίστες δεν περιορίζονται σε ένα όνομα, αλλά υπάρχουν πάντα λύσεις που πληρούν τα αγωνιστικά «θέλω» του προπονητή.

Ο Σέρβος βέβαια, δεν είναι… Μπάρακ. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, με άλλα χαρακτηριστικά, που απλώς αγωνίζονται στην ίδια θέση. Ο Τσέχος βασίζεται περισσότερο στην ποιότητα των επαφών του, στη δημιουργία μέσα από την κατοχή και στην ικανότητά του να κινείται ανάμεσα στις γραμμές χωρίς να χρειάζεται πολλές επαφές με την μπάλα και να δημιουργεί με άνεση κάθετο παιχνίδι.

Ο Τζούριτσιτς αντίθετα, είναι ποδοσφαιριστής που παίζει με μεγαλύτερη ένταση. Του αρέσει να κουβαλά την μπάλα, να επιτίθεται στον χώρο, να αλλάζει θέσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα και να δημιουργεί αριθμητικά πλεονεκτήματα με τις προσωπικές του ενέργειες. Είναι πιο κινητικός, πιο απρόβλεπτος και με καλή ντρίμπλα και πιθανότατα ταιριάζει περισσότερο σε μια ομάδα που θα θέλει να ανεβάσει τον ρυθμό της και να πιέζει πιο ψηλά.

Αυτή ακριβώς είναι και η εικόνα που επιχειρεί να περάσει καθημερινά ο κόουτς Παπαδόπουλος στις προπονήσεις. Το βάρος δεν πέφτει μόνο στη φυσική κατάσταση, αλλά κυρίως στην τακτική. Ο Έλληνας τεχνικός θέλει από το παιχνίδι του διαρκή πίεση όταν χάνεται η μπάλα, γρήγορη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση και μεγαλύτερη συμμετοχή όλων των ποδοσφαιριστών στο ανασταλτικό κομμάτι.

Για αυτό και είναι πολύ σημαντικές οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, στις αυτοματοποιημένες κινήσεις και στις συνεργασίες ανά θέση. Καθώς έτσι θα δημιουργηθεί ένα σύνολο που θα λειτουργεί περισσότερο ως ομάδα και λιγότερο μέσα από τις ατομικές εμπνεύσεις.

ΡΑΜΟΝΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑ / ΕΝΘΕΤΟ SUPER SPORT)