Ο ΑΠΟΕΛ μπροστά στον σκληρό λογαριασμό


Οι τίτλοι του τέλους δεν έπεσαν απότομα για τον ΑΠΟΕΛ. Έσερναν τον θόρυβό τους μήνες τώρα, μέχρι που χθες βράδυ στο Στάδιο «Αλφαμέγα» έγιναν οριστική εικόνα: άλλη μία ήττα, η 12η στο πρωτάθλημα, η 4η θέση χαμένη και η Ευρώπη εκτός κάδρου για δεύτερη διαδοχική σεζόν. Για οποιονδήποτε σύλλογο θα ήταν πλήγμα. Για τον ΑΠΟΕΛ των απαιτήσεων, της ιστορίας και του οικονομικού βάρους που αγγίζει τα 40 εκατομμύρια ευρώ, είναι βαρύτατη ζημιά.
Η ήττα από τον Απόλλωνα ήρθε σε βραδιά που οι γαλαζοκίτρινοι πήγαν στη Λεμεσό με αποστολή ανάγκης. Δεκαεπτά παίκτες αρχικά, ο Γιαννακού εκτός λόγω πυρετού, 16 διαθέσιμοι στο τέλος, εκ των οποίων τρεις τερματοφύλακες. Στη διάρκεια του αγώνα προστέθηκαν οι αναγκαστικές αλλαγές των Μαντσίνι και Ρόσα, σε μία σεζόν που οι απουσίες, οι τραυματισμοί και η έλλειψη βάθους ήταν καθημερινό πρόβλημα. Ακόμη κι έτσι, ο ΑΠΟΕΛ είχε στιγμές με τον Ρόσα, όμως δεν είχε το γκολ, τη συνέχεια, ούτε την αντοχή να αλλάξει τη μοίρα του αγώνα.
Το βαρύτερο, όμως, δεν είναι η ήττα με 0-2. Είναι το άθροισμα. Λάθη στον προγραμματισμό, επιλογές χωρίς απόδοση, διοικητική φθορά, οικονομικές εκκρεμότητες, διαρκείς πιέσεις ρευστότητας, υποθέσεις Βραζιλιάνων επενδυτών που έρχονται και δεν έρχονται, κόσμος στα κάγκελα, αποχώρηση Πρόδρομου Πετρίδη και μία ομάδα που άλλαζε πρόσωπα χωρίς να αλλάζει πορεία. Όλα αυτά δεν γεννήθηκαν χθες. Χτίστηκαν σε βάθος χρόνου και τώρα εμφανίζονται μαζεμένα στον λογαριασμό.
Ο ΑΠΟΕΛ θα παίξει άλλα δύο παιχνίδια, αλλά η σεζόν έχει κριθεί. Η απουσία από την Ευρώπη δεν αφαιρεί μόνο κύρος. Αφαιρεί έσοδα, προοπτική, διαπραγματευτική ισχύ και οξυγόνο σε περίοδο που κάθε ευρώ μετρά. Γι’ αυτό η επόμενη μέρα δεν μπορεί να στηριχθεί σε ευχές, συνθήματα ή μισές λύσεις. Χρειάζεται σοβαρή συμφωνία με επενδυτές, αυστηρό οικονομικό πλαίσιο, δεσμεύσεις και ποδοσφαιρικό σχεδιασμό που δεν θα αρχίσει τον Ιούνιο με παλιές αδυναμίες.
Διαβάστε επίσης: Εκνευρισμένος ο Γκαρσία: «Με νευρίασε ο 4ος διαιτητής, μας ειρωνεύτηκε και μας είπε “θέλατε ξένους”»;
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο κόσμος έμεινε ο τελευταίος σταθερός πόλος. Παρών, ακόμη και όταν όλα γύρω του λύγιζαν. Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να σωθεί ο ΑΠΟΕΛ από την πραγματικότητα. Τη δυσκολότερη δουλειά πρέπει να την κάνουν πλέον όσοι θα πάρουν τις αποφάσεις.



