Δεν πρόκειται ούτε για κινδυνολογία ούτε για υπερβολή. Ο ΑΠΟΕΛ βρίσκεται στο σημείο μηδέν και όσοι έχουν πραγματική εικόνα της κατάστασης αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη στιγμή η μεγάλη μάχη αφορά την αποτροπή της χρεοκοπίας. Κυριολεκτικά και με όλη τη σημασία της λέξης.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι αγωνιστικό και διοικητικό. Είναι θέμα επιβίωσης ενός ιστορικού συλλόγου με 100 χρόνια ζωής και προσφοράς. Που μεγάλωσε γενιές και γενιές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Σάββας Λιασής εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μπορεί να αποτρέψει το μεγάλο κραχ και να προσφέρει την απαραίτητη ανάσα στον ΑΠΟΕΛ. Αν η προσπάθειά του ολοκληρωθεί με επιτυχία, η συνεισφορά του θα πρέπει να αναγνωριστεί από όλους όσοι αγαπούν πραγματικά τον σύλλογο.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Αν δεν υπήρχε η προοπτική εμπλοκής του Σάββα Λιασή, σήμερα η συζήτηση θα γινόταν υπό εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Ο ιστορικός αυτός σύλλογος βρέθηκε πολύ κοντά σε καταστάσεις που πριν από λίγα χρόνια φάνταζαν αδιανόητες.

Προσωπικά, προειδοποιούσα εδώ και οκτώ χρόνια. Από τους δύο αποκλεισμούς από τη Σούντουβα και ακολούθως από την Αστάνα το 2018 . Όχι επειδή διέθετα κάποια ικανότητα πρόβλεψης, ούτε επειδή επιδιώκω σήμερα οποιαδήποτε δικαίωση. Απλώς προσπαθούσα να διαβάζω τα γεγονότα με ρεαλισμό, σε μια περίοδο κατά την οποία οι περισσότεροι επέλεγαν να αγνοούν τα προειδοποιητικά σημάδια.

Γράφω αυτό το κείμενο γιατί το επιβάλλουν η συνείδηση και η αξιοπρέπειά μου. Μια αξιοπρέπεια που δοκιμάστηκε πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Η άποψη μου είχε προσωπικό κόστος. Εκφράστηκε επανειλημμένα, μέσα από κείμενα και δημοσιογραφικές διασκέψεις, πάντοτε με σεβασμό προς όλους και κυρίως προς τον ίδιο τον ΑΠΟΕΛ.

Ουδέποτε επιδίωξα την πρόκληση. Ουδέποτε, όμως, περίμενα ότι η κατάσταση θα έφτανε σε σημείο να απειλείται η ίδια η βιωσιμότητα του συλλόγου. Κι όμως, αυτό συμβαίνει σήμερα.

Βρέθηκα πολλές φορές στο στόχαστρο και στοχοποιήθηκα άδικα και ανήθικα. Το «αμάρτημα» μου ήταν ότι αμφισβήτησα έναν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας και προσπάθησα να αφυπνίσω, έστω και λίγους, για μια κατάσταση που διαγραφόταν ξεκάθαρα μπροστά μας. Έχω, όμως, ήσυχη τη συνείδησή μου. Χαίρομαι επίσης γιατί κανένας από τους χαρακτηρισμούς που μου αποδόθηκαν δεν επιβεβαιώθηκε. Λειτούργησα με αγνότητα και χωρίς κανένα προσωπικό συμφέρον. Επέλεξα διαφορετικό δρόμο. Δεν συμβιβάστηκα με αποκλειστικότητες και κανείς δεν μπορεί να μου χρεώσει οποιαδήποτε συναλλαγή ή συνδιαλλαγή.

Σήμερα, όμως, δεν έχει σημασία ποιος δικαιώθηκε και ποιος όχι. Δεν έχει σημασία ποιος προειδοποίησε και ποιος δεν άκουσε. Το μόνο που έχει σημασία είναι να σωθεί ο ΑΠΟΕΛ. Κι αυτό θα συμβεί μόνο με οργάνωση, επαγγελματισμό, υπομονή και ενότητα. Και το πρόσωπο που μπορεί, τη δεδομένη στιγμή, να δώσει ελπίδα και αισιοδοξία στον ΑΠΟΕΛ είναι ο Σάββας Λιασής, ένας άνθρωπος άγνωστος προσωπικά σε εμένα.

Επίσης, στη νέα εποχή του ΑΠΟΕΛ ο σύλλογος θα πρέπει να αποπροσωποποιηθεί οριστικά. Για χρόνια ο ΑΠΟΕΛ ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με το πρόσωπο του εκάστοτε προέδρου του. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Αν ο Σάββας Λιασής πετύχει την αποστολή του, δεν θα έχει σώσει μόνο τα οικονομικά του ΑΠΟΕΛ. Θα έχει συμβάλει καθοριστικά στη μετάβαση του συλλόγου από ένα προσωποκεντρικό μοντέλο διοίκησης σε έναν σύγχρονο οργανισμό με θεσμική συνέχεια και σταθερές βάσεις για το μέλλον.