Ο Αταϊντέ αποτέλεσε μία από τις επιλογές που συνδέθηκαν έντονα με τον Αλεσάντρο, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια αλώνιζε στον «Αρχάγγελο» και είχε ουσιαστικό ρόλο και λόγο στις μεταγραφικές κινήσεις του ΑΠΟΕΛ. Ο Βραζιλιάνος μάνατζερ παρουσίασε τον συμπατριώτη του ως ποδοσφαιριστή με συγκεκριμένες δυνατότητες και κατάφερε να πείσει για την αξία του, με αποτέλεσμα να του προσφερθεί πολυετές συμβόλαιο.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν δικαίωσε ποτέ τις προσδοκίες. Ο Αταϊντέ δεν κατάφερε να καταγράψει ούτε ένα λεπτό συμμετοχής την περσινή αγωνιστική περίοδο, παρότι ο ΑΠΟΕΛ αντιμετώπισε σε αρκετά διαστήματα σημαντικές ελλείψεις στο ρόστερ. Ακόμη και σε περιόδους που υπήρχε ανάγκη για επιθετικές λύσεις, δεν κρίθηκε έτοιμος να πάρει χρόνο ούτε ως αλλαγή. Κι αν στον Πάμπλο Γκαρσία χρεώθηκε αυτή η επιλογή, λόγω της γνωστής κόντρας του με τους Βραζιλιάνους Αλεσάντρο και Φερνάντο Αλμέιδα, ήρθαν στη συνέχεια οι Νίκος Παπαδόπουλος και Ζήσης Βρύζας να αποκλείσουν για δεύτερη σερί χρονιά τον Αταϊντέ από τα αγωνιστικά τους πλάνα.

Η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιλογών της προηγούμενης περιόδου και του ερασιτεχνισμού που επικρατούσε στον ΑΠΟΕΛ. Αποφάσιζαν κάποιοι με γνώμονα προσωπικές επιδιώξεις, χωρίς να υπάρχει απαραίτητα η σύμφωνη γνώμη του προπονητή και κυρίως, χωρίς να υπηρετούνται οι πραγματικές ανάγκες της ομάδας. Οι ελάχιστες περιπτώσεις που έχουν απομείνει πλέον περνούν από το μικροσκόπιο της νέας τάξης πραγμάτων στον ΑΠΟΕΛ.

Το ζητούμενο είναι ξεκάθαρο. Οι αποφάσεις για το ρόστερ πρέπει να λαμβάνονται με αγωνιστικά κριτήρια και με γνώμονα αποκλειστικά το συμφέρον του ΑΠΟΕΛ. Και στον νέο ΑΠΟΕΛ, πρόσωπα με αμφιλεγόμενο ρόλο και επιρροή στις ποδοσφαιρικές αποφάσεις, χωρίς ξεκάθαρη θεσμική θέση, δεν φαίνεται να έχουν πλέον χώρο στον «Αρχάγγελο».