Εκατό χρόνια πριν, η Κύπρος ήταν διαφορετική, ο πλανήτης ολόκληρος ήταν διαφορετικός. Κι ο αθλητισμός στον τόπο μας, σε νηπιακό επίπεδο. Κάποιοι πρωτοπόροι και φωτισμένοι άνθρωποι, όμως, είχαν όραμα, είχαν ιδανικά, είχαν όνειρα. Για μια καλύτερη ζωή, πρωτίστως  ταυτισμένη με τον αιώνιο πόθο, της αλύτρωτης ελληνικής Κύπρου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, σαν σήμερα, πριν εκατό χρόνια γεννήθηκε ο ΠΟΕΛ.

Ο Διομήδης Συμεωνίδης, ο Γεώργιος Πούλιας οραματίστηκαν ένα θρύλο με χρώμα κυανό και κίτρινο. Δύο χρόνια αργότερα, ο αδελφός του Διομήδη, ο Δημοσθένης Συμεωνίδης, μια από τις θρυλικότερες μορφές του ελληνικού αθλητισμού κι ας μην τού το έχουμε αποδώσει ποτέ, έβαλε την πινελιά, εκείνο το «Α» για έναν αθλητικό, πολυαθλητικό σύλλογο, που συντρόφευσε γενιές και γενιές, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες άτομα στην πρωτεύουσα και όχι μόνο.

Για να αντιληφθούμε το μεγαλείο των πολυαθλητικών συλλόγων με δεκάδες χρόνια ιστορία, πρέπει να αφαιρέσουμε τους φακούς της οπαδικής αντιπαλότητας. Στα γενέθλιά τους, επιβάλλεται να το κάνουμε. Μόνο έτσι θα εμπεδώσουμε το μέγεθος της προσφοράς τους στον τόπο. Η οποία δεν μετριέται με τρόπαια πρωταθλήματος και κυπέλλου. Τρόπαια ο ΑΠΟΕΛ έχει δεκάδες σε όλα τα αθλήματα. Το μεγαλείο της προσφοράς του αποτυπώνεται ανάγλυφα στον βαθμό επιδραστικότητάς του στην κοινωνία με την πάροδο του χρόνου. Έγινε κίνημα λο ανάγιωσε χιλιάδες πιτσιρίκια με τ’ όνειρο του αθλητισμού. Από μόνο του είναι κάτι σπουδαίο.

Σ’ αυτήν την 100χρονη διαδρομή, οι ΑΠΟΕΛίστες βίωσαν στιγμές θριάμβου κι ανέβηκαν τα σκαλοπάτια για τον Όλυμπο των διακρίσεων. Έζησαν, όμως, και στιγμές πίκρας, στενοχώριας και προβληματισμού. Η ανάγνωση, η μελέτη της Ιστορίας του ΑΠΟΕΛ είναι ο μοναδικός ίσως τρόπος, έτσι ώστε το… κίνημα να ξαναβρεί τον προσανατολισμό του.

Πηγή >>