Ογδόντα ποδήλατα στον δρόμο για τη Λάρνακα, το 1932. Χιλιάδες κασκόλ στο ΓΣΠ, ογδόντα χρόνια αργότερα. Ανάμεσά τους αλλάζουν οι μετακινήσεις, τα γήπεδα, οι συνθήκες, αλλά όχι η ανάγκη να είσαι παρών. Η ιστορία του ΑΠΟΕΛ δεν εξαντλείται στους 11 της ενδεκάδας. Κουβαλιέται και από ανθρώπους που οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από την επόμενη Κυριακή.

Η κερκίδα γνώρισε άλλες εποχές στο παλιό ΓΣΠ, άλλες στο Μακάρειο και άλλες στο σημερινό ΓΣΠ. Έζησε την αναμονή των πρωταθλημάτων, τις ευρωπαϊκές εξορμήσεις, τους πανηγυρισμούς που πλημμύρισαν τη Λευκωσία. Γνώρισε όμως και συγκρούσεις, απογοητεύσεις, αποκλεισμούς, βραδιές που η επιθυμία για επιτυχία γύρισε σε οργή. Η αφοσίωση δεν καταργεί την ευθύνη για τη συμπεριφορά στις κερκίδες.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Οι άνθρωποι πίσω από το έμβλημα

Υπάρχει και πιο αθόρυβη πλευρά: οι οικογένειες. Πατέρες που πήραν παιδιά από το χέρι, φίλοι που κράτησαν για δεκαετίες την ίδια θέση, άνθρωποι που έφυγαν από την Κύπρο αλλά προσάρμοζαν το πρόγραμμά τους στην ώρα του αγώνα. Καμία φωτογραφία ενός τροπαίου δεν αποδίδει πλήρως αυτή τη συνέχεια.

Στο τέλος του αιώνα, ο κόσμος δεν χρειάζεται εξιδανίκευση. Υπήρξε συμμέτοχος, μάρτυρας και συχνά αυστηρότερος κριτής της ιστορίας. Εκεί βρίσκεται η δύναμη της σχέσης με τον ΑΠΟΕΛ: στην παρουσία ακόμη και όταν οι θρίαμβοι λείπουν.

Οι παλιές ιστορίες με τα ποδήλατα και οι εικόνες από τις ευρωπαϊκές εξέδρες μιλούν για το ίδιο προσωπικό κόστος: χρόνο, μετακίνηση, κόπο, επιλογή να μοιραστείς κάτι που ξεπερνά ενενήντα λεπτά. Έτσι μεταδίδεται ο δεσμός από γενιά σε γενιά. Και γι’ αυτό η απογοήτευση μπορεί να είναι τόσο βαθιά: η προσδοκία δεν αγοράστηκε μαζί με το εισιτήριο

Πηγή >>